De Olde English Bulldogge: karakter, prijs, gezondheid en fokkers

De Olde English Bulldogge werd vanaf 1971 in de Verenigde Staten, in Pennsylvania, gecreëerd door David Leavitt. Zijn doel was om een bulldog te recreëren die leek op die uit Engeland van de 18e en 19e eeuw, gezonder, atletischer en met een betere ademhaling dan de moderne Engelse Bulldog. Het programma combineerde de Engelse Bulldog, de Bullmastiff, de American Pit Bull Terrier en de Amerikaanse Bulldog. Het ras wordt sinds 2014 erkend door de United Kennel Club, maar niet door de FCI. In Europa worden verwante lijnen ontwikkeld onder andere namen, zoals de continentale Bulldog in Zwitserland.

De Olde English Bulldogge is een middelgrote, krachtige en gespierde molosser, met een schofthoogte van 43 tot 51 cm en een gewicht van ongeveer 23 tot 36 kg. Zijn hoofd is breed met een korte maar goed afgetekende snuit, langer dan die van de Engelse Bulldog, waardoor hij beter kan ademen. De borst is breed, de ledematen stevig en recht. De vacht is kort, dicht en glad; de meest voorkomende kleuren zijn gestroomd, vaal, rood, zwart of wit, met of zonder witte aftekeningen.

Zelfverzekerd, stabiel en zeer gehecht aan zijn familie, is de Olde English Bulldogge een aanhankelijke hond die een goed beschermingsinstinct behoudt. Hij is over het algemeen geduldig met de kinderen in huis. Gereserveerd maar niet agressief tegenover onbekenden, kan hij daarentegen dominant zijn tegenover honden van hetzelfde geslacht als hij niet vroeg gesocialiseerd is.

Hij is duurzamer dan de Engelse Bulldog en houdt van dagelijkse wandelingen en spelletjes, zonder een hond voor intensieve sport te zijn. Hij houdt van het comfort van thuis en het gezelschap van zijn naasten. Een tuin is een pluspunt, maar hij kan in een appartement wonen als hij voldoende naar buiten gaat.

Soms koppig, vraagt de Olde English Bulldogge vanaf zijn komst om een consequente, stevige en welwillende opvoeding. Positieve methoden en korte sessies werken beter dan dwang. Socialisatie met andere honden moet heel vroeg beginnen om spanningen op volwassen leeftijd te voorkomen.

De prijs hangt af van de fokkerij, de gezondheidstests (heupen, ellebogen) en de afkomst van de lijnen, die vaak uit de Verenigde Staten of Oost-Europa worden geïmporteerd.

Ontworpen om gezonder te zijn dan de Engelse Bulldog, ademt de Olde English Bulldogge over het algemeen beter en werpt hij vaker op natuurlijke wijze. Hij blijft echter vatbaar voor bepaalde aandoeningen van molossers: dysplasieën, huid- en ooglidproblemen.

Gespierde en vrij actieve hond, hij heeft behoefte aan een voeding rijk aan hoogwaardige eiwitten, zonder een teveel aan calorieën.

De naam van het ras neemt de oude spelling « Olde » en « Bulldogge » over om te herinneren aan de buldoggen van vroeger. De maker ervan gebruikte een fokprogramma geïnspireerd op dat voor runderen, met een nauwkeurige opvolging van de paringen.