De gezondheid van de Portugese Waterhond

Met een levensverwachting die vaak tussen 10 en 14 jaar ligt, kan de Portugese Waterhond vrij lang actief blijven wanneer hij profiteert van een aangepast dieet, een goed niveau van beweging en een regelmatige medische opvolging. De kwaliteit van de fokkerij en de preventie van erfelijke aandoeningen beïnvloeden zijn levensduur sterk.

Deze hond staat bekend als resistent, atletisch en goed uitgerust voor een actief leven. Zijn robuustheid ontslaat echter niet van echte waakzaamheid wat betreft het bewegingsapparaat, de ogen en bepaalde genetische aandoeningen die bij het ras zijn vastgesteld, vooral als de herkomst van de pup niet strikt is gedocumenteerd.

Het ras vraagt bijzondere aandacht voor erfelijke aandoeningen en voor de opvolging van gewrichten, oogheelkundig en endocrien. De oren verdienen ook een regelmatige controle, vooral bij honden die vaak zwemmen, want herhaalde vochtigheid kan oorontstekingen bevorderen.

• Cardiomyopathie : Een hartaandoening die de inspanningstolerantie kan verminderen en een gespecialiseerde veterinaire opvolging vereist.

• GM1-gangliosidose : Een ernstige erfelijke neurologische aandoening bij de jonge hond, die met name verantwoordelijk is voor evenwichtsstoornissen.

• Heupdysplasie : Een gewrichtsaandoening die pijn, mankheid en min of meer vroegtijdige artrose kan veroorzaken.

• Ziekte van Addison : Een endocriene aandoening die een snelle diagnose en een langdurige behandeling vereist.

• Cataract : Een progressieve vertroebeling van de ooglens die met de leeftijd het zicht kan verminderen.

• Folliculaire dysplasie : Een huid- en vachtaandoening die de kwaliteit van de vacht en de gezondheid van de huid kan aantasten.

De Portugese Waterhond verdraagt de kou vrij goed dankzij zijn dichte vacht en verdraagt de warmte behoorlijk als de inspanning wordt aangepast, de hydratatie behouden blijft en intensieve uitstapjes worden vermeden tijdens de warmste uren. Zoals elke sportieve hond moet hij altijd beschikken over vers water en hersteltijd.

Het ras staat niet bijzonder bekend om een sterke neiging tot overgewicht, maar zijn goede eetlust en zijn energieverbruik dat varieert naargelang de levensstijl maken het noodzakelijk de porties aan te passen. Een visuele controle van het silhouet, een regelmatige weging en dagelijkse activiteiten helpen om een stabiel streefgewicht te behouden.

Het is relevant om de voorkeur te geven aan fokdieren die getest zijn op de belangrijkste erfelijke ziekten van het ras en om een heupopvolging evenals een oogheelkundige controle te vragen. Bij zowel de pup als de volwassen hond blijven regelmatige dierenartscontroles essentieel om vroegtijdig elke locomotorische, oculaire, neurologische of endocriene stoornis op te sporen.