De gezondheid van de Lagotto Romagnolo

Met een levensverwachting van ongeveer 13 tot 17 jaar behoort de Chien d'eau romagnol tot de eerder langlevende hondenrassen. Zijn levensduur hangt sterk af van de kwaliteit van de fokkerij, de veterinaire opvolging, de gewichtscontrole en een regelmatige activiteit.

Het ras heeft een interessante robuuste basis en verdraagt een actief leven goed wanneer aan zijn behoeften wordt voldaan. Het wordt niet als fragiel beschouwd, maar de kwaliteit van genetische en orthopedische screenings blijft belangrijk om bepaalde bekende risico's binnen het ras te beperken.

Bijzondere aandacht moet worden besteed aan de genetische voorgeschiedenis, aan ongebruikelijke neurologische tekenen, aan de locomotie en aan de toestand van de oren. Een preventieve opvolging en aangepaste screenings bij de fokdieren verdienen de voorkeur boven een late behandeling.

• Lysosomale stapelingsziekte : Progressieve genetische aandoening die kan leiden tot coördinatiestoornissen, abnormaal gedrag en neurologische tekenen, met mogelijke DNA-screening.

• Heupdysplasie : Een orthopedische aandoening die de locomotie kan verstoren en gewrichtsongemak kan bevorderen, vooral als de selectie van fokdieren niet strikt is.

• Goedaardige juveniele epilepsie : Een neurologische aandoening die bij het ras bekend is, die op jonge leeftijd verschijnt, en die een snel veterinair advies vereist, ook al ontwikkelen sommige vormen zich gunstig.

De Chien d'eau romagnol verdraagt de kou vrij goed dankzij zijn dichte, gekrulde vacht, maar hij verdraagt sterke hitte minder goed en moet in de zomer altijd beschikken over schaduw, vers water en een aangepast activiteitsritme.

De Romagnoolse waterhond kan zich gulzig tonen, wat vereist dat de uitgedeelde hoeveelheden en de lichaamsconditie worden gecontroleerd. Een goed aangepaste portie en voldoende dagelijkse activiteit helpen gewichtstoename te voorkomen en zijn mobiliteit op de lange termijn te behouden.

De nuttige screenings binnen het ras omvatten met name DNA-tests voor bepaalde erfelijke aandoeningen, evenals een orthopedische evaluatie afhankelijk van de lijnen. In de praktijk moet een serieuze fokker screeningsresultaten kunnen voorleggen en moet een dierenarts de groei, het gewicht en de locomotie van de hond opvolgen.