De gezondheid van de Zwitserse witte herder

Zijn gebruikelijke levensduur ligt tussen 10 en 14 jaar. Een aangepaste voeding, regelmatige activiteit zonder overmaat tijdens de groei, het behouden van een gezond gewicht en preventieve veterinaire opvolging bevorderen een lang en actief leven.

Het is een hond met een eerder stevige bouw, goed aangepast aan activiteit en uitstapjes. Zijn robuustheid blijft echter gemiddeld vanwege gewrichts- en genetische predisposities die in de gaten moeten worden gehouden. De kwaliteit van de selectie van de fokdieren en de in de fokkerij uitgevoerde screenings hebben een belangrijke invloed op het individuele risico.

Een verhoogde waakzaamheid wordt aanbevolen tijdens de groei en gedurende het hele leven. Kreupelheid, stijfheid, aanhoudende spijsverteringsproblemen, visuele afwijkingen, progressieve zwakte van de ledematen of ongebruikelijke reacties op een geneesmiddel rechtvaardigen een snelle dierenartsconsultatie.

• Heupdysplasie: Een slechte congruentie van het gewricht kan leiden tot pijn, mankheid en artrose, met een verhoogd risico door overgewicht of onaangepaste inspanningen tijdens de groei.

• Elleboogdysplasie: Deze aandoening van de gewrichtsontwikkeling kan mankheid van de voorpoten en vroegtijdige artrose veroorzaken.

• MDR1-medicijngevoeligheid: Een genetische mutatie kan bepaalde medicijnen toxisch maken, soms al bij een zeer lage dosis, vandaar het belang van screening en het systematisch informeren van de dierenarts.

• Progressieve retina-atrofie: Deze erfelijke degeneratieve aandoening van het netvlies veroorzaakt een geleidelijke achteruitgang van het zicht die kan leiden tot blindheid.

• Degeneratieve myelopathie: Deze progressieve neurologische aandoening kan bij de oudere hond zwakte en vervolgens verlies van coördinatie van de achterpoten veroorzaken.

• Ziekte van von Willebrand: Deze erfelijke stollingsstoornis kan zich uiten door langdurige of spontane bloedingen.

• Maagdilatatie-torsie: Net als andere grote honden kan hij blootgesteld zijn aan deze spijsverteringsspoedtoestand die wordt gekenmerkt door een opgezwollen buik, onproductieve braakneigingen en een plotselinge neerslachtigheid.

• Allergieën: Huid- of spijsverteringsreacties kunnen optreden en vereisen het identificeren van de trigger samen met de dierenarts.

Zijn dichte ondervacht geeft hem een goede weerstand tegen de kou. Hij verdraagt warmte gematigder en moet dan beschikken over vers water, schaduw en uitstapjes op de minst warme uren. Intense inspanningen moeten worden vermeden in periodes van hoge temperatuur, ook al absorbeert zijn witte vacht minder zonnestraling dan een donkere vacht.

Zijn hoge activiteitsniveau helpt gewichtstoename te beperken, maar de portie moet afgestemd blijven op de leeftijd, het formaat, de sterilisatie en het werkelijke energieverbruik. De ribben moeten voelbaar blijven zonder uit te steken. Regelmatig wegen en rekening houden met snoepjes voorkomen overgewicht, dat de belasting op de heupen en de ellebogen zou verhogen.

Voor de voortplanting wordt aanbevolen de heupen en de ellebogen te controleren, een oogheelkundig onderzoek uit te voeren en met de dierenarts te bespreken welke genetische tests beschikbaar zijn, met name voor de MDR1-gevoeligheid, degeneratieve myelopathie en bepaalde erfelijke ziekten. De routinecontrole omvat ook het onderzoek van de tanden, de oren, de ogen en de locomotie.