De gezondheid van de Ierse Terriër

Met goede leefomstandigheden, een aangepaste voeding en regelmatige activiteit leeft de Irish Terrier vaak tussen 12 en 15 jaar. Zijn correcte levensduur weerspiegelt het over het algemeen robuuste profiel van het ras, op voorwaarde dat zijn fysieke conditie gedurende zijn hele leven behouden blijft.

Deze terriër heeft over het algemeen een robuuste gezondheid en verdraagt een actieve levensstijl goed. Zijn robuustheid ontslaat niet van een serieus onderhoud noch van een strenge selectie bij de fokker, vooral om de overdracht van zeldzame erfelijke aandoeningen te beperken.

Ook al is hij over het algemeen robuust, de Irish Terrier moet het onderwerp zijn van gerichte waakzaamheid voor de ogen en voor bepaalde erfelijke spierafwijkingen die bij het ras beschreven zijn. Een aandachtige observatie van de locomotie, het gezichtsvermogen en de algemene toestand maakt het mogelijk om vroeg te handelen bij twijfel.

• Cataract : Een oogaandoening om bij het ras in de gaten te houden, die het zicht geleidelijk kan aantasten en een veterinaire opvolging kan vereisen.

• Erfelijke dystrofische myopathie : Zeldzame erfelijke spieraandoening beschreven bij een beperkt aantal reuen, die een progressieve degeneratie van de spieren veroorzaakt.

De Irish Terrier verdraagt zowel de kou als de matige warmte vrij goed, op voorwaarde dat hij kan profiteren van een levenswijze die is aangepast aan de seizoenen. Zijn ruwe vacht beschermt hem behoorlijk, maar intensieve inspanningen moeten tijdens grote hitte worden aangepast en de toegang tot vers water moet altijd worden gegarandeerd.

Het ras is niet bijzonder vatbaar voor overgewicht, maar een daling van de activiteit of slecht aangepaste porties kunnen zijn silhouet toch uit balans brengen. Een opvolging van het gewicht, een portie aangepast aan zijn niveau van lichaamsbeweging en aanhoudende dagelijkse inspanningen zijn de beste hefbomen voor preventie.

Een oogheelkundige opvolging in geval van twijfel, een regelmatig klinisch onderzoek en een gesprek met de fokker over de familiale voorgeschiedenis worden aanbevolen. In aanwezigheid van een betrokken lijn moet elke verdenking van spierzwakte leiden tot een snel veterinair advies.