De Engelse Foxhound: karakter, prijs, gezondheid en fokkers

De Engelse Foxhound is voortgekomen uit een lange Britse traditie van selectie voor de jacht te paard, met name de vossenjacht die door ruiters werd uitgevoerd. Zijn fokkerijen en zijn genealogieën worden al meer dan twee eeuwen nauwkeurig gevolgd door de Engelse Foxhound Association, waarvan het register teruggaat tot vóór 1800. Deze oude traceerbaarheid heeft het mogelijk gemaakt een krachtige, uithoudingsrijke en voor het werk in roedel geschikte lopende hond vast te leggen. Het ras, ook wel English Foxhound genoemd, draagt het nummer 159 van de FCI, die het sinds 1955 erkent binnen groep 6. Het wordt ook erkend door de UKC, de AKC, de ANKC, de CKC, de Britse Kennel Club en de NZKC.

De Engelse Foxhound is een grote, krachtige jachthond, harmonieus en goed geproportioneerd, zonder indruk van zwaarte. Zijn lange kop heeft een platte en middelmatig brede schedel, een weinig uitgesproken stop, een lange en vierkante snuit, grote neusgaten en sterke kaken met een schaargebit. Zijn middelgrote ogen, hazelnootkleurig of bruin, drukken levendigheid uit, terwijl zijn oren hoog aangezet en hangend zijn. De rug is breed en horizontaal, de lendenen sterk en licht convex, de borst goed diep en de ribben gewelfd. Zijn staart, hoog aangezet, wordt rechtop gedragen zonder over de rug te krullen. Zijn korte en dichte vacht is goed bestand tegen slecht weer. Alle kleurnuances en aftekeningen zijn toegestaan. Zijn vloeiende en vrije gangen getuigen van zijn grote uithoudingsvermogen.

Bij uitstek een meutejachthond, de Engelse Foxhound is energiek, uithoudingsvermogen en beschikt over een zeer uitgesproken achtervolgingsinstinct. In het dagelijks leven toont hij zich doorgaans vriendelijk, aangenaam en vrij van agressiviteit. Zijn genegenheid is gematigd, zijn intelligentie correct en zijn temperament meer gericht op actie dan op bewaking. Sociaal wanneer hij correct gesocialiseerd is, kan hij onder toezicht samenleven met kinderen en andere dieren, maar er moet altijd rekening worden gehouden met zijn jachtinstinct.

Zeer actief, de Engelse Foxhound heeft veel ruimte, bewegingsvrijheid en lange, frequente uitstapjes nodig. Eenvoudige hygiënische wandelingen volstaan niet voor zijn evenwicht. Hij waardeert uithoudingsactiviteiten, speurwerk en oefeningen die zijn reukzin aanspreken. Het leven in een appartement past hem maar heel weinig en de ideale omgeving blijft een huis met een groot, perfect omheind terrein. In de stad vereist zijn aanpassing een grote beschikbaarheid, een aanhoudende dagelijkse activiteit en een strikte beheersing van de uitstapjes. Weinig geneigd tot bewaking kan hij daarentegen vocaal zijn.

De opvoeding van de Engelse Foxhound moet stevig, consequent en respectvol zijn, zonder hardhandigheid. Zijn energie, zijn zelfstandigheid tijdens het werk en zijn krachtige jachtinstinct maken het aanleren van het terugkomen vanaf jonge leeftijd prioritair. Korte, regelmatige en motiverende sessies geven betere resultaten dan repetitief werk. Vroege socialisatie met mensen, honden en andere dieren helpt zijn gedrag als roedelhond te kanaliseren. Zelfs goed opgevoed moet hij aan een lange lijn worden uitgelaten of in een beveiligde ruimte wanneer het terugkomen niet volledig betrouwbaar is.

De aanschafprijs varieert naargelang de lijn, de reputatie van de fokkerij, de kwaliteit van de gezondheidsopvolging, de bestemming van de hond en de geboden garanties. Het lopende budget moet ook rekening houden met een voeding die is aangepast aan een grote actieve hond en met preventieve zorg.

De Engelse Foxhound is over het algemeen stevig en robuust, met een dichte vacht die hem goed beschermt tegen slecht weer. Het ras is echter niet vrij van erfelijke of verworven risico's, met name renale amyloïdose, doofheid en heupdysplasie. Een nest telt gewoonlijk 5 tot 7 pups. Deze hond wordt niet als hypoallergeen beschouwd.

De Engelse Foxhound heeft een volledige, evenwichtige en kwalitatief goede voeding nodig, aangepast aan zijn grootte, zijn leeftijd en vooral aan zijn niveau van lichamelijke activiteit. Zijn uitgaven kunnen sterk variëren naargelang hij een leven leidt als actieve gezelschapshond of een duurinspanning verricht.

De genealogische opvolging van de Engelse Foxhound behoort tot de oudste en strengste in de Britse hondenwereld, met een register van vóór 1800. Traditioneel begeleidde deze hond in hoog tempo de jagers te paard en werkte hij in roedel, wat zijn uithoudingsvermogen, zijn sociale omgang met andere honden en zijn ver dragende stem verklaart. Het ras is internationaal bekend onder de naam English Foxhound en geniet kynologische erkenningen in verschillende landen.