De Wäller: karakter, prijs, gezondheid en fokkers

De Wäller is een recent ras dat in de jaren 1990 in Duitsland is ontstaan, in de regio Westerwald, waaraan hij zijn naam ontleent. Het doel was om een veelzijdige herdershond te verkrijgen, gezond en met een stabiel karakter, zowel voor het gezinsleven als voor het werk. Hij is ontstaan uit de kruising van de Briard en de Australische herder, die gedurende meerdere generaties is voortgezet met een gesloten fokprogramma en strikte regels. Het ras wordt beheerd door een Duitse fokkersvereniging en wordt niet erkend door de FCI noch door de VDH.

Middelgrote tot grote hond, de Wäller meet ongeveer 60 cm bij de schoft voor 30 kg bij het mannetje, en 55 cm voor 25 kg bij het vrouwtje, met een tolerantie van 5 cm. Het lichaam is harmonieus en gespierd, de kop draagt vaak een baard en een snor. De vacht, halflang tot lang, recht tot golvend, heeft weinig ondervacht. Alle kleuren en hun merlevarianten zijn toegestaan, zonder overheersing van wit.

Intelligent, vriendelijk en open, de Wäller is een metgezel die erg gehecht is aan zijn familie, zacht met kinderen en sociaal met andere dieren. Hij kan bij het eerste contact met een onbekende gereserveerd zijn, zonder angstig of agressief te zijn. Hij slaat alarm maar is geen waakhond.

Actieve herdershond, hij heeft één tot twee uur dagelijkse activiteit nodig en bezigheden die zijn intelligentie stimuleren: gehoorzaamheid, agility, speuren of hoeden. Hij gedijt in een huis met tuin en een aanwezig gezin.

Zeer ontvankelijk en bereid om samen te werken, leert hij gemakkelijk met positieve methoden. Gevoelig, hij waardeert hardheid niet. Vroege socialisatie en het aanleren van rust zijn belangrijk om zijn energie te kanaliseren.

De Wäller wordt voornamelijk gefokt in Duitsland, Zwitserland en Oostenrijk, door fokkers die aangesloten zijn bij de rasvereniging. De prijs omvat over het algemeen de gezondheidstests van de ouders.

De Wäller is over het algemeen gezond dankzij een begeleide selectie. Hij kan bepaalde aandoeningen van de Australische herder en de Briard erven, met name gewrichts- en oogaandoeningen, evenals gevoeligheid voor medicijnen (MDR1).

Actieve herdershond, hij heeft behoefte aan een volledige en evenwichtige voeding, aangepast aan zijn bewegingsniveau.

Wäller-fokkers verbieden merle × merle-paringen en passen een strikt gezondheidsprogramma toe, met screening op dysplasieën en genetische ziekten die bekend zijn bij zijn twee oorspronkelijke rassen.