De Schillerstövare: karakter, prijs, gezondheid en fokkers

De Schillerstövare stamt af van jachthonden uit het domein Kaflas. Zijn oorsprong lijkt invloeden te mengen uit het zuiden van Duitsland, van Zwitserse en Britse jachthonden, met name Harriers. Het ras werd in Zweden gestructureerd op basis van twee dieren die werden voorgesteld tijdens de eerste hondententoonstelling van het land in 1886, Tamburini en Ralla I, die toebehoorden aan de boer Per Schiller, van wie het de naam heeft behouden. Het werd in 1907 erkend door de Zweedse Kennel Club.

De Schiller-stoofhond is een middelgrote jachthond, iets langer dan hoog, goed geproportioneerd en stevig gespierd. Zijn hoofd is langwerpig, zijn oren zijn soepel en hangend, en zijn donkerbruine ogen drukken levendigheid uit. Zijn vacht is kort, ruw en goed tegen het lichaam aanliggend, met een vaalgele vacht gemarkeerd door een duidelijk afgetekende zwarte mantel op de rug, de zijkanten van de hals en de bovenkant van de staart.

Evenwichtig, levendig en zeer gehecht aan zijn geleider, is de Schiller-stoofhond vooral een jachthond die gewaardeerd wordt om zijn uithoudingsvermogen en zijn stem. Hij werkt vooral op de haas en de vos, alleen met zijn baas. Ondanks dit jagerskarakter is hij niet asociaal en leeft hij vrij goed samen met zijn soortgenoten, terwijl hij gereserveerd blijft tegenover vreemden.

Deze hond moet zich regelmatig uitleven en legt graag lange afstanden af in natuurlijk terrein. Hij verkiest omgevingen dicht bij de natuur boven het stadsleven en verdraagt inactiviteit slecht. Zijn levendigheid en jachtinstinct vereisen bijzondere waakzaamheid tijdens uitstapjes, vooral in open ruimtes.

Zijn opvoeding vraagt om standvastigheid, vastberadenheid en zachtheid, zoals bij veel lopende honden. Het terugroepen moet heel vroeg worden aangeleerd en regelmatig worden onderhouden, want zijn reukzin en zijn interesse voor sporen kunnen de overhand nemen. Hij past beter bij baasjes die al vertrouwd zijn met actieve en onafhankelijke honden.

De prijs van een Chien courant de Schiller varieert naargelang de lijn, de sérieuxheid van de fokkerij, de screenings en de socialisatie. Het onderhoudsbudget (voeding, dierenarts, opvoeding) overstijgt vaak de aankoopprijs op de lange termijn.

De Schiller-stoethond wordt over het algemeen beschouwd als een robuust en stevig ras. Zijn dagelijkse verzorging is eenvoudig, maar zijn actieve leven en zijn profiel als stoethond vereisen een aandachtige opvolging van de gewrichten, de oren en de algemene toestand na de uitstapjes.

De Schiller-stoever heeft een evenwichtige voeding nodig, van goede kwaliteit, aangepast aan zijn leeftijd, zijn formaat en vooral aan zijn activiteitsniveau. Een zeer actieve hond zal niet dezelfde behoeften hebben als een dier dat rustiger leeft.

De naam van het ras komt van Per Schiller, de Zweedse fokker die betrokken was bij de eerste ontwikkeling ervan. Hoewel hij door de FCI wordt erkend, blijft de Schiller-stoofhond vooral bekend in zijn land van herkomst en blijft hij vrij zeldzaam buiten Scandinavië.