De Hamiltonstövare: karakter, prijs, gezondheid en fokkers

Van Zweedse oorsprong zou de Hamiltonstövare zijn verkregen uit kruisingen tussen diverse variëteiten van Europese lopende honden, voornamelijk afkomstig uit Duitsland, Zwitserland en Groot-Brittannië. De eerste bekende vertegenwoordigers werden voorgesteld tijdens een hondententoonstelling in Zweden in 1886: Pang en Stella, een koppel dat toebehoorde aan graaf Adolf Patrick Hamilton. Het ras werd ontwikkeld op basis van deze twee honden en kreeg in 1921 de naam Hamiltonstövare. Het draagt het nummer 132 van de FCI, die het sinds 1955 erkent binnen groep 6.

Middelgrote jachthond, sterk en krachtig zonder zwaarte, hij heeft een harmonisch lichaam dat langer dan hoog is. Zijn hals is lang en krachtig, zijn schoft goed gemarkeerd, zijn rug recht en sterk, zijn lendenen gespierd en licht gewelfd, zijn kruis lang, breed en een beetje schuin, en zijn borst goed diep. Zijn vrij lange kop heeft een licht gewelfde schedel, een goed gedefinieerde stop, een zwarte neus, een bijna rechthoekige snuit en een schaargebit. De donkerbruine ogen drukken kalmte uit. De oren, vrij hoog aangezet, zijn zacht en tegen de wangen aangelegd. De staart, dik aan de basis en daarna toelopend, wordt recht of licht sabelvormig gedragen. De vacht is kort, ruw en goed aanliggend, gladder op de kop, de oren en de voorkant van de ledematen. De vachtkleur is driekleurig: zwart op de bovenkant van de hals, de zijkanten van de romp en de bovenkant van de staart, vaalgeel van goud tot roodbruin op de kop, de oren en de ledematen, met een bles en witte aftekeningen op de snuit, de hals, de borst, het uiteinde van de staart en het onderste deel van de ledematen.

Vriendelijk en evenwichtig, de Chien courant de Hamilton toont zich aanhankelijk en zeer gehecht aan zijn baas. Zijn waakinstinct blijft gematigd, terwijl zijn jachtkwaliteiten zeer uitgesproken zijn: hij is vastberaden, uithoudingsvermogen, voorzien van een fijne neus en in staat om te blaffen. Hij jaagt doorgaans liever alleen met zijn geleider dan in roedel, met name op de haas en de vos. Hij kan zich onafhankelijk tonen en zijn omgang met kinderen, vreemden en andere dieren is doorgaans gemiddeld, wat een vroege socialisatie nuttig maakt.

Actief en speels, deze hond verdraagt een lange inactiviteit slecht. Hij moet elke dag wandelen, rennen en verkennen, met lange wandelingen en uitstapjes die hem in staat stellen zijn reukzin veilig te bevredigen. Hij voelt zich duidelijk meer op zijn gemak op het platteland dan in de stad. Een stedelijk leven blijft mogelijk met een grote, goed omheinde tuin en frequente wandelingen, maar een appartement past hem weinig.

Zijn opvoeding vraagt om consistentie, een zekere strengheid en veel zachtheid, want deze gevoelige hond verdraagt geen brutaliteit. Zijn onafhankelijkheid en zijn jachtinstinct kunnen het aanleren bemoeilijken. Het terugroepen moet heel vroeg worden geoefend en regelmatig worden onderhouden, met positieve methoden, duidelijke grenzen en een geleidelijke socialisatie.

De aanschafprijs hangt met name af van de fokkerij, de stamboom, de conformiteit met de standaard en de bestemming van de hond. Het waargenomen jaarlijkse onderhoudsbudget ligt doorgaans tussen 450 en 650 euro, exclusief uitzonderlijke dierenartskosten.

De Hamiltonstövare is over het algemeen robuust wanneer hij regelmatige en aangepaste verzorging krijgt. Hij is niet hypoallergeen. Een nest telt doorgaans 4 tot 8 pups. Bijzondere waakzaamheid betreft de gewrichten, het risico op maagtorsie, epilepsie en occasionele oorontstekingen.

De Hamiltonstövare heeft behoefte aan een kwaliteitsvolle voeding, aangepast aan zijn leeftijd, zijn grootte, zijn lichaamsconditie en zijn niveau van fysieke activiteit. De behoeften kunnen toenemen tijdens de jachtperiodes of bij intensieve training.

De Hamiltonse lopende hond wordt ook wel Zweedse lopende hond en Hamiltonstövare genoemd. Zijn naam is een eerbetoon aan graaf Adolf Patrick Hamilton, eigenaar van Pang en Stella, het koppel dat in 1886 werd gepresenteerd en van waaruit het ras werd ontwikkeld. De FCI, de AKC, de ANKC, de Britse Kennel Club, de UKC en de NZKC erkennen het ras.