De Entlebucher Sennenhond: karakter, prijs, gezondheid en fokkers

De Bouvier de l'Entlebuch is de kleinste van de vier Zwitserse Sennenhonden. Hij ontleent zijn naam aan de Entlebuch, een vallei gelegen tussen de kantons Luzern en Bern. Voor het eerst beschreven in 1889, werd hij lange tijd verward met de Bouvier d'Appenzell. Albert Heim presenteerde de eerste exemplaren van het ras op de hondententoonstelling van Langenthal in 1913. De eerste standaard werd vastgesteld in 1927, een jaar na de oprichting van de Zwitserse Club van de Bouvier de l'Entlebuch. Aanvankelijk gebruikt voor het drijven en bewaken van de kuddes, wordt hij vandaag gewaardeerd als veelzijdige gebruikshond en gezelschapshond. De FCI heeft het ras definitief erkend op 28 juli 1954.

Middelgroot, compact en iets langer dan hoog, heeft de Bouvier de l'Entlebuch een robuuste en beweeglijke bouw. Zijn droge en goed geproportioneerde hoofd heeft een eerder platte en brede schedel, een zwarte neus en donkerbruine tot hazelnootkleurige ogen met een alerte uitdrukking. Zijn oren, hoog aangezet, rusten in rust tegen de wangen en worden naar voren gedragen wanneer hij aandachtig is. Zijn korte, harde, aanliggende en glanzende vacht bedekt een dichte ondervacht. Zijn vacht is driekleurig, op een zwarte ondergrond met tan- en witte aftekeningen. Zijn rug is recht en stevig, zijn borst breed en goed diep, en zijn staart verlengt op natuurlijke wijze de lijn van het kruis.

Levendig, vrolijk, zelfverzekerd en moedig, toont de Bouvier de l'Entlebuch zich zacht, loyaal en aanhankelijk met zijn familie. Zijn waakzaamheid en zijn terughoudendheid tegenover onbekenden maken hem tot een goede waakhond. Intelligent en van nature gericht op werk, houdt hij ervan te leren en zijn baas te plezieren. Een vroege socialisatie helpt zijn wantrouwen en zijn achtervolgingsinstinct te kanaliseren, terwijl gedeelde activiteiten zijn evenwicht versterken.

Zeer energiek en speels, deze werkhond heeft behoefte aan lange dagelijkse wandelingen, gevarieerde oefeningen en mentale stimulatie. Een huis met een goed omheinde tuin past hem bijzonder goed, zonder de uitstapjes te vervangen. Het leven in een appartement blijft alleen mogelijk met een zeer beschikbare en actieve baas. Correct uitgelaten en geleidelijk gewend, kan hij enkele uren alleen blijven, maar hij verdraagt een zittend leven slecht. Zijn waakzame temperament kan hem ook erg vocaal maken.

Zijn opvoeding moet vroeg beginnen en stevigheid, consistentie en zachtheid combineren. Ontvankelijk voor werk en bereid om samen te werken, maakt hij vooruitgang met korte, regelmatige en motiverende sessies gebaseerd op positieve bekrachtiging. Het terugroepen, het lopen aan de lijn, de rust en het beheersen van het blaffen moeten vanaf jonge leeftijd worden geoefend. Zoekspelletjes, gehoorzaamheid, speuren en hondensporten benutten op nuttige wijze zijn energie en zijn leergierigheid.

De aanschafprijs varieert naargelang de reputatie van de fokkerij, de kwaliteit van de gezondheidsselectie, de stamboom, de bestemming van de pup en de zeldzaamheid van het ras. Het budget moet ook de opstartkosten en de maandelijkse kosten in verband met voeding, gezondheid, verzekering en uitrusting omvatten.

De Bouvier de l'Entlebuch is een over het algemeen robuuste en resistente hond wanneer hij aangepaste verzorging, een evenwichtige voeding en voldoende activiteit krijgt. Zijn dubbele vacht beschermt hem goed tegen kou en vocht. Zoals elk ras profiteert hij niettemin van een regelmatige veterinaire opvolging en van de screening op erfelijke aandoeningen die in zijn lijnen bekend zijn.

Zijn voeding moet voldoen aan de behoeften van een zeer actieve gemiddelde hond, terwijl een slank silhouet behouden blijft. Het rantsoen wordt gekozen op basis van de leeftijd, het gewicht, de lichaamsconditie, het bewegingsniveau en de sterilisatie, en wordt vervolgens aangepast aan de werkelijke evolutie van de hond.

De naam Entlebuch duidt een Zwitsers dal aan dat tussen Luzern en Bern ligt. Als kleinste vertegenwoordiger van de Zwitserse bouviers deelt hij met hen de driekleurige vacht zwart, tan en wit. Lange tijd verward met de Appenzeller Sennenhond, kreeg hij in 1927 zijn eigen standaard. Zijn kwaliteiten als veedrijver, waker en veelzijdige hond verklaren zijn gehechtheid aan het werk en zijn grote mobiliteit.