De Cane di mannara: karakter, prijs, gezondheid en fokkers

De Cane di mannara, ook Mastino siciliano genoemd, is een oude waakhond uit Sicilië. Zijn naam komt van de « mànnara », de stenen omheining waar herders hun kuddes 's nachts onderbrachten, die deze honden verdedigden tegen dieven en roofdieren. Eeuwenlang geselecteerd op zijn nut in plaats van op zijn uiterlijk, bleef hij lange tijd beperkt tot het Siciliaanse platteland. Liefhebbers hebben zijn behoud ter hand genomen, en de ENCI heeft hem onder de naam Mastino siciliano in haar stamboek opgenomen. Hij is nog niet definitief erkend door de FCI.

Het is een grote, krachtige maar niet logge molosser, ongeveer 58 tot 68 cm aan de schoft, waarbij het vrouwtje zichtbaar kleiner is dan het mannetje. De kop is sterk, de snuit breed, de oren hangend. De vacht is halflang, golvend tot krullend. De vachtkleuren variëren van vaalgeel, mahonie tot crème, zwart, zwart en tan, grijs, leverkleurig of gestroomd, vaak met min of meer uitgebreide witte aftekeningen.

Wantrouwig tegenover vreemden is de Cane di mannara een vastberaden en zelfverzekerde bewaker. Met zijn gezin toont hij zich rustig, volgzaam en bijzonder zacht voor kinderen en ouderen. Hij is rustig met de dieren die aan hem worden toevertrouwd, trouw aan zijn rol als kuddebeschermer.

Hij heeft een groot terrein nodig om te bewaken en regelmatige wandelingen, maar geen intense inspanningen. Hij leeft beter op het platteland dan in de stad en verdraagt opsluiting of langdurige isolatie slecht.

Intelligent en onafhankelijk, vraagt hij om een vroege, consequente en liefdevolle opvoeding. Socialisatie met verschillende mensen en honden is onmisbaar om overmatig wantrouwen op volwassen leeftijd te voorkomen.

De Cane di mannara wordt vooral op Sicilië gefokt door enkele gepassioneerde fokkers. Hij blijft zeer zeldzaam buiten Italië.

Rustiek ras geselecteerd voor werk, de Cane di mannara staat bekend als robuust. Net als andere grote honden kan hij last hebben van heupdysplasie en maagtorsie.

Grote robuuste hond, hij heeft behoefte aan een volledige voeding aangepast aan grote formaten.

Genetische studies hebben aangetoond dat de Cane di mannara een populatie vormt die verschilt van andere Italiaanse molossers zoals de Cane Corso en de Napolitaanse Mastiff, wat de erkenning ervan als volwaardig ras heeft ondersteund.