De Basset artésien normand: karakter, prijs, gezondheid en fokkers

De Basset Artésien-Normand verschijnt in de jaren 1870 uit de Basset de Normandie en de Basset d'Artois, twee lijnen afkomstig van de eerste Franse bassets. Graaf Jean-Emmanuel Le Coulteux de Canteleu zocht een gebruikshond met rechte voorbenen, terwijl Louis Lane de voorkeur gaf aan het Normandische type met gedraaide voorbenen. De huidige benaming wordt aan het begin van de XXe eeuw ingevoerd. Een eerste standaard wordt opgesteld in 1898, vervolgens wordt het ras geofficialiseerd in 1924 voordat het zich met name in Engeland en de Verenigde Staten verspreidt. De Fédération Cynologique Internationale erkent het op 29 oktober 1963 onder nummer 34, in groep 6.

Deze middelgrote basset vertoont een lang, laag, compact en stevig gebouwd silhouet. Zijn rug is breed en goed ondersteund, zijn lendenen licht gewelfd en zijn kruis een beetje aflopend. De lange kop draagt een schedel van gemiddelde breedte, een duidelijke stop, een brede zwarte neus en een voorsnuit die even lang is als de schedel. De grote ovale ogen zijn donker. Laag aangezet zijn de oren fijn, soepel, zeer lang en eindigen in een punt. De gladde, korte en dichte vacht kan driekleurig zijn, met een fauve dominantie en een zwart-witte mantel, of tweekleurig fauve en wit. De staart, lang, wordt sabelvormig gedragen.

Zacht, aanhankelijk en vrolijk, de Basset Artésien-Normand is een vriendelijke hond die het gezelschap van zijn naasten opzoekt. Levendig, speels en moedig, hij waardeert over het algemeen kinderen. Zijn intelligentie en zijn temperament als lopende hond maken hem tot een uitstekende helper voor de jacht op konijn, haas en ree. Volgzaam en gehoorzaam wanneer hij goed wordt begeleid, behoudt hij echter een zekere koppigheid en een uitgesproken jachtinstinct. Hij is van nature niet agressief en niet bijzonder beschermend.

Dagelijks verdraagt deze roedelhond de eenzaamheid slecht en bloeit hij op in contact met zijn gezin of met soortgenoten die correct worden voorgesteld. Hij houdt ervan te snuffelen, te verkennen, te rennen en deel te nemen aan de activiteiten van zijn baasjes. Een leven in een appartement blijft mogelijk als hem elke dag lange uitstapjes worden aangeboden, maar een woning met een beveiligde buitenruimte past beter bij hem. Zijn stem als lopende hond kan te horen zijn, vooral wanneer hij een spoor volgt of te weinig stimulatie krijgt.

De opvoeding moet vroeg beginnen en fermheid, zachtheid en consequentie combineren. Zijn intelligentie vergemakkelijkt het leren, maar zijn charmante en koppige kant vraagt om stabiele regels en korte, motiverende sessies. Het terugroepen verdient aandachtig werk vanwege zijn achtervolgingsinstinct. Een vroege socialisatie met mensen, honden en andere dieren bevordert zijn evenwicht. Dwingende methoden moeten worden vermeden ten gunste van positieve bekrachtiging.

De aanschafprijs varieert naargelang de reputatie van de fokkerij, de kwaliteit van de lijn, de inschrijving in het LOF, de gezondheidsgaranties en de bestemming van de hond. De relatieve zeldzaamheid van het ras kan ook de beschikbaarheid van de nesten beïnvloeden.

De Basset Artésien-Normand is over het algemeen robuust en er wordt geen systematische erfelijke ziekte voor het ras gemeld. Zijn lage en langgerekte morfologie vereist niettemin bijzondere aandacht voor de wervelkolom, de gewrichten en de ledematen. Zijn lange hangende oren moeten ook regelmatig worden gecontroleerd om oorontstekingen te beperken.

Een volledige, evenwichtige en goede kwaliteitsvoeding helpt zijn activiteit te ondersteunen en tegelijk het risico op overgewicht te beperken. De inname moet worden aangepast aan de levensfase, het bewegingsniveau en de lichaamsconditie, met een regelmatige opvolging van het gewicht.

Oorspronkelijk een uitstekende meutehond, wordt de Basset Artésien-Normand tegenwoordig ook gewaardeerd als gezinsgenoot. Het ras blijft weinig talrijk, met ongeveer 200 geboorten die per jaar in het LOF worden ingeschreven volgens de getuigenis van een fokker. Zijn FCI-standaard draagt nummer 34 en zijn definitieve erkenning dateert van 29 oktober 1963.