De gezondheid van de West Highland White Terrier

Met een levensverwachting die vaak tussen 12 en 14 jaar ligt, behoort de West Highland White Terrier tot de kleine honden die hun gezin lange tijd kunnen vergezellen wanneer zijn levenshygiëne, zijn gewicht en zijn veterinaire opvolging goed onder controle blijven.

Zijn compacte bouw en zijn goede algemene weerstand maken hem tot een vrij robuuste hond, die goed in staat is een actieve levensstijl te verdragen. Deze stevigheid ontslaat niet van een bijzondere waakzaamheid voor de dermatologische en respiratoire aandoeningen waarvoor het ras vatbaar kan zijn.

Een regelmatige waakzaamheid over de toestand van de huid, de kwaliteit van de vacht, de ademhaling en de netheid van de oren is bijzonder nuttig bij dit ras. Elke aanhoudende jeuk, ongebruikelijke hoest of ademhalingsproblemen moet leiden tot een dierenartsconsult.

• Dermatitis en seborroe : Het ras kan chronische huidproblemen vertonen met jeuk, ontsteking of een teveel aan talg, vooral vanaf een bepaalde leeftijd.

• Longfibrose : De West Highland White Terrier behoort tot de rassen die aanleg hebben voor deze aandoening van de luchtwegen, die kan leiden tot hoesten, kortademigheid en een verminderde inspanningstolerantie.

• Oorontstekingen en oormijt : Zijn oren moeten in de gaten worden gehouden en regelmatig worden gereinigd om irritaties, parasieten en secundaire infecties te beperken.

De West Highland White Terrier verdraagt over het algemeen goed de kou en slecht weer dankzij zijn dubbele vacht. Hij verdraagt hoge temperaturen gematigder en moet dan kunnen beschikken over schaduw, vers water en wandelingen op verschoven tijdstippen tijdens de minst warme uren.

Ook al behoort het ras niet tot de rassen die het meest aan gewichtstoename worden blootgesteld, kunnen een teveel aan inname en een gebrek aan activiteit zich snel laten voelen bij dit kleine formaat. Een afgemeten portie, beperkte snoepjes en dagelijkse wandelingen helpen om een correct silhouet te behouden.

Tijdens routinebezoeken is het zinvol om de huid, de oren, de gebitsstatus en de ademhalingsfunctie te controleren, vooral bij een dier dat een chronische hoest, een inspanningsintolerantie of herhaalde jeuk vertoont. Een basaal orthopedisch onderzoek kan ook nuttig zijn bij mankheid of locomotorisch ongemak.