De gezondheid van de Australische terriër

Met een levensverwachting tussen 12 en 14 jaar behoort dit ras tot de kleine honden die hun gezin lange tijd kunnen vergezellen. De levensduur hangt vooral af van de kwaliteit van de fokkerij, van de voeding, van de lichaamsbeweging en van de gezondheidspreventie gedurende het hele leven.

Rustiek gebouwd, verdraagt de Australische terriër doorgaans een actief leven goed en vertoont hij een correcte stevigheid voor zijn formaat. Deze robuustheid ontslaat niet van waakzaamheid voor de gewrichten, de huid, het gebit en bepaalde metabole aandoeningen die bij het ras zijn gemeld.

Regelmatige controle is nuttig om orthopedische aandoeningen, huidgevoeligheden, gebitsproblemen en eventuele metabole tekenen vroegtijdig op te sporen. De keuze voor een serieuze fokkerij en preventieve veterinaire opvolging blijven essentieel om de risico's te beperken.

• Diabetes : Er bestaat een aanleg binnen het ras en dit rechtvaardigt waakzaamheid bij overmatige dorst, vermagering of verandering van de eetlust.

• Ziekte van Legg-Calve-Perthes : Deze aseptische necrose van de femurkop kan pijn en kreupelheid veroorzaken bij de jonge hond en vereist een snelle veterinaire behandeling.

• Luxatie van de knieschijf : Deze orthopedische aandoening kan leiden tot intermitterende kreupelheid en moet worden opgevolgd bij kleine honden.

• Allergieën : Sommige huid- of omgevingsgevoeligheden kunnen optreden en vereisen een veterinaire beoordeling bij terugkerende jeuk.

• Tandproblemen : Tandsteen en mond- en tandheelkundige aandoeningen moeten worden voorkomen door regelmatig poetsen en veterinaire controles.

De Australische terriër verdraagt de warmte vrij goed en de kou op correcte wijze dankzij zijn beschermvacht, maar hij mag niet langdurig aan extremen worden blootgesteld. In de zomer geeft men de voorkeur aan uitstapjes op koele uren en aan een constante toegang tot water. Bij langdurig koud of vochtig weer zorgt men ervoor hem te drogen en de duur van de uitstapjes aan te passen.

Het ras vertoont een matige gevoeligheid voor gewichtstoename, wat afgemeten porties, gecontroleerde traktaties en een regelmatige dagelijkse activiteit rechtvaardigt. Bij een kleine hond kunnen enkele honderden gram te veel al wegen op de gewrichten en het algemene comfort.

Een orthopedisch onderzoek, met name van de knieën, een regelmatige gebitscontrole en bijzondere aandacht voor elke mankheid of heuppijn worden aanbevolen. In geval van familiale voorgeschiedenis kan de dierenarts ook de opvolging van metabole en huidproblemen begeleiden.