De gezondheid van de Alaskan Malamute

Met een levensverwachting van ongeveer 10 tot 12 jaar bevindt de Alaskan Malamute zich in het gemiddelde van de grote noordelijke honden. Een goed begeleide groei, een stabiel gewicht en een aangepaste activiteit dragen bij aan het behoud van zijn mobiliteit en zijn levensduur.

Dit ras staat bekend als resistent en uithoudingsvermogen, met een goed vermogen om de kou en moeilijke omstandigheden te trotseren. Zijn robuustheid ontslaat niet van een serieuze opvolging van de gewrichten, de ogen en de schildklierfunctie, vooral bij risicolijnen.

Het toezicht op de groei, het gewicht en de inspanningstolerantie is belangrijk bij deze grote actieve hond. Vroege preventie en een aangepaste levensstijl helpen de impact van orthopedische aandoeningen te beperken en zijn comfort op de lange termijn te behouden.

• Heupdysplasie : gewrichtsaandoening die de locomotie kan aantasten, vooral bij een grote hond in de groei of met overgewicht

• Elleboogdysplasie : afwijking in de ontwikkeling van het gewricht die pijn en mankheid kan veroorzaken

• Cataract : vertroebeling van de ooglens die het zicht geleidelijk kan verminderen

• Progressieve retina-atrofie : degeneratieve oogziekte die kan leiden tot verminderd zicht en vervolgens tot blindheid

• Hypothyreoïdie : hormonale stoornis die vermoeidheid, gewichtstoename en huidveranderingen kan bevorderen

De Alaskan Malamute verdraagt de kou opmerkelijk goed dankzij zijn dichte ondervacht en zijn morfologie als sledehond. Daarentegen kunnen warmte en inspanningen bij warm weer hem snel in moeilijkheden brengen. In de zomer moeten de uitstapjes worden verplaatst naar de koele uren en moet de toegang tot schaduw en water constant zijn.

Ondanks zijn activiteitsniveau moet deze hond een goed behouden silhouet behouden om zijn gewrichten te ontzien. Een regelmatige opvolging van de lichaamsconditie, aan de inspanning aangepaste porties en het beperken van extraatjes zijn bijzonder nuttig bij zowel de volwassen hond als de senior.

Een heupscreening en een oogheelkundige controle zijn bijzonder relevant bij dit ras. Afhankelijk van de lijn en de klinische context kan een dierenarts ook een bijzondere aandacht aanbevelen voor de schildklier, de ellebogen en de erfelijke aandoeningen die bij sommige dieren zijn gemeld.