De Groenlandse hond: karakter, prijs, gezondheid en fokkers

De Groenlandse Hond behoort tot de oudste hondenrassen, met oorsprongen die op vier of vijf millennia worden geschat. Traditioneel gefokt door de Inuit voor het trekken van sleeën en het leven in het Noordpoolgebied, werd hij ook gebruikt door de eerste Vikingen die in Groenland aankwamen. Zijn kracht, zijn vastberadenheid, zijn zelfverzekerdheid en zijn uithoudingsvermogen hebben een robuust werkras gevormd. Ook wel Groënlander, Groenlandse Eskimohond, Inuit Dog of Greenland Dog genoemd, draagt hij het nummer 274 van de FCI, behoort hij tot groep 5 van de honden van het Spitz-type en van het primitieve type en wordt hij sinds 1967 door de FCI erkend. Hij blijft vandaag de dag zeer zeldzaam in Frankrijk.

Grote krachtige poolspits, de Groenlandse Hond heeft een robuust en compact lichaam, iets langer dan hoog, een rechte rug, een brede lendenen en een goed diepe borstkas. Zijn lange kop heeft een brede licht gewelfde schedel en een duidelijke stop zonder abrupt te zijn. Zijn kleine driehoekige oren staan rechtop, zijn donkere en schuine ogen drukken vastberadenheid uit, en zijn dikke en volle staart wordt in een boog gedragen of licht opgerold over de rug. Zijn dekharen zijn recht, ruw, nooit gekruld noch golvend, korter op de kop en de ledematen, langer en dichter op het lichaam, met een zachte en dichte ondervacht. Alle effen of gecombineerde kleuren zijn toegestaan, met uitzondering van albinisme en merle-aftekeningen.

Energiek, moedig en mentaal sterk, is de Groenlandse hond vooral een enthousiaste en uithoudingsrijke sledehond. Over het algemeen vriendelijk tegenover mensen, inclusief onbekenden, is hij weinig geneigd tot bewaking. Zeer onafhankelijk, behoudt hij een uitgesproken jachtinstinct en kan hij competitief zijn met zijn soortgenoten. Zijn gehechtheid bestaat zonder de vorm aan te nemen van een constante afhankelijkheid, en zijn evenwicht berust op een aanhoudende fysieke en mentale activiteit.

In het dagelijks leven heeft deze hond behoefte om te rennen, te trekken en regelmatig te werken. Hij verveelt zich snel wanneer zijn behoeften niet worden vervuld en is niet geschikt voor een zittend leven. Hij geeft de voorkeur aan een grote, beveiligde buitenruimte en een koud klimaat. De relaties met kinderen en andere dieren moeten worden begeleid, met name vanwege zijn kracht, zijn onafhankelijkheid en zijn jachtinstinct.

Zijn opvoeding is veeleisend vanwege zijn onafhankelijkheid en zijn geringe neiging tot herhaaldelijke gehoorzaamheid. De socialisatie moet zeer vroeg beginnen en mensen, soortgenoten, hantering en gevarieerde omgevingen omvatten. Een constant, rechtvaardig en consequent kader, gebaseerd op motivatie en korte sessies, past beter dan dwang. Zijn begeleider moet zijn aard als werkhond respecteren en hem aangepaste activiteiten aanbieden, in het bijzonder trekwerk en duursporten.

De prijs hangt af van de zeldzaamheid van het ras in Frankrijk, van de kwaliteit van de selectie, van de stamboom, van de gezondheidsscreenings en van de werkcapaciteiten van de lijnen.

Primitief ras dat bijzonder robuust en resistent is, vertoont de Groenlandse hond geen specifieke aangeboren predispositie die door de referentiebron wordt gemeld. Zijn selectie voor werk in een arctische omgeving geeft hem een uitstekende weerstand tegen de kou. Waakzaamheid blijft niettemin aanbevolen voor de gewrichten en het risico op maagkanteling-dilatatie. Het ras wordt niet als hypoallergeen beschouwd.

De voeding moet rijk zijn aan hoogwaardige eiwitten en aangepast aan de leeftijd, het formaat, de lichaamsconditie en vooral het activiteitsniveau. De behoeften van een sledehond die aan het werk is, liggen duidelijk hoger dan die van een dier in rust.

De Groenlandse Hond is ook bekend onder de namen Groënlandais, Groenlandse Eskimohond, Inuit Dog en Greenland Dog. Zijn FCI-standaard draagt nummer 274. Het ras, erkend door de FCI sinds 1967, wordt ook erkend door de UKC, de CKC en de Britse Kennel Club. Een nest telt doorgaans 4 tot 6 pups.