De gezondheid van de Grote Münsterlander

Met een levensverwachting die doorgaans tussen 12 en 14 jaar ligt, geniet de Grote Münsterlandse Spaniel vaak van een mooie levensduur voor een hond van dit formaat. Deze levensduur hangt sterk af van de kwaliteit van de fokkerij, van de lichaamsbeweging, van de voeding en van de veterinaire opvolging.

Het ras vertoont een goede algemene robuustheid en verdraagt een actief leven in de buitenlucht goed. Deze stevigheid ontslaat niet van waakzaamheid voor de gewrichten, de ogen en het hart, vooral bij honden die bestemd zijn voor een aanhoudende inspanning.

Ook al is hij over het algemeen robuust, de Grote Münsterländer heeft er baat bij om preventief opgevolgd te worden, met bijzondere aandacht voor de locomotie, de kwaliteit van het gezichtsvermogen, de toestand van de huid en het herstel na inspanning.

• Heupdysplasie : een gewrichtsmisvorming die kan leiden tot bewegingsproblemen, pijn en artrose op lange termijn.

• Elleboogdysplasie : een stoornis in de gewrichtsontwikkeling die bij deze grote actieve hond opgevolgd moet worden, met mogelijke kreupelheid.

• Cataract : een vertroebeling van de ooglens die het zicht geleidelijk kan aantasten.

• Entropion : een naar binnen krullen van het ooglid dat het oog kan irriteren en een behandeling kan vereisen.

• Ichthyose : een erfelijke huidaandoening die verantwoordelijk is voor afwijkingen in de keratinisatie en huidirritaties.

• Aortastenose : een meer occasionele hartaandoening, maar ernstig te nemen bij de opvolging van de lijnen.

• Kanker : zoals bij veel rassen kunnen bepaalde tumorpathologieën met de leeftijd optreden en rechtvaardigen ze een regelmatige opvolging.

• Osteochondrose van de schouder en de elleboog : een osteo-articulaire groeistoornis die jonge honden in ontwikkeling kan treffen.

De Grote Münsterlandse Spaniël past zich op correcte wijze aan zowel de kou als aan matige warmte aan, zonder extreem te zijn in de ene of de andere richting. Zijn lange vacht beschermt hem buiten goed, maar intensieve inspanningen moeten in warme periodes worden aangepast en de toegang tot schaduw en tot water moet constant zijn.

Gewichtstoename is niet het belangrijkste zwakke punt van het ras, maar een gebrek aan beweging of een slecht aangepaste portie kan zijn fysieke conditie snel aantasten. Een regelmatige opvolging van het silhouet en het uithoudingsvermogen is nuttig bij deze sportieve hond.

Een serieuze fokkerij moet idealiter de heupen, de ellebogen, de ogen en het hart controleren, met een regelmatige dierenartscontrole en, afhankelijk van de lijnen, aangepaste aanvullende onderzoeken. Een routinematige klinische en bloedcontrole helpt ook om deze actieve hond op de lange termijn te volgen.