De Spaanse hond: karakter, prijs, gezondheid en fokkers

Afkomstig uit Spanje, wordt de Chien courant espagnol al vanaf de 14e eeuw genoemd in de cyngetische literatuur. Koning Alfons XI van Castilië, die leefde van 1311 tot 1350, vermeldt hem in zijn boek over de jacht met honden. In de 16e eeuw noemt de historicus Gonzalo Argote de Molina hem op zijn beurt in zijn geschriften. De Fédération Cynologique Internationale erkent het ras sinds 1957 onder nummer 204, binnen groep 6 gewijd aan lopende honden, zweethonden en verwante rassen.

Van middelmatige grootte en met een langgerekte bouw, heeft de Spaanse lopende hond een lichaam dat duidelijk langer dan hoog is, een compacte beenderstructuur en stevige, relatief korte ledematen. Zijn zeer goed ontwikkelde borstkas heeft een omtrek die een derde groter is dan de schofthoogte. Het hoofd, lang en harmonieus, draagt zeer lange hangoren, rechthoekig en aan het uiteinde afgerond. De amandelvormige hazelnootkleurige ogen drukken intelligentie en adel uit. De vacht is kort, fijn, dicht en glad aanliggend. De vachtkleur is tweekleurig wit en oranje, met onregelmatige, goed afgetekende vlekken en zonder spikkels. De staart, dik aan de basis en eindigend in een pluim, wordt in rust licht gebogen gedragen en vervolgens sabelvormig in actie.

Moedig en vastberaden tijdens de jacht, blinkt de Spaanse lopende hond uit in het volgen van een bloedspoor. Gespecialiseerd in klein wild, met name de haas, kan hij ook werken op het wild zwijn, het hert, het ree, de beer of de vos. Hij laat graag van zich horen om de jager te leiden. In zijn gezin toont hij zich aanhankelijk en eerder rustig, terwijl hij een jachthondtemperament behoudt, een zekere onafhankelijkheid en een zeer uitgesproken achtervolgingsinstinct.

Zijn behoefte aan beweging is matig, maar hij vraagt om lange wandelingen, idealiter midden in de natuur. Hij verkiest het leven op het platteland en voelt zich van nature niet op zijn gemak in een appartement. Een stedelijk leven blijft mogelijk als zijn uitstapjes lang, regelmatig en voldoende stimulerend zijn. Zijn uitgesproken vocalisatie en zijn krachtige jachtinstinct moeten dagelijks in aanmerking worden genomen, met name tijdens wandelingen en ontmoetingen met kleine dieren.

Zijn opvoeding is vrij eenvoudig op voorwaarde dat men consequentie, gematigde strengheid en motivatie combineert. Gehoorzaamheid is niet zijn sterkste punt, maar zijn gehechtheid aan zijn baas en zijn wil om te werken vergemakkelijken het leren. Het terugroepen moet zeer vroeg worden aangeleerd en regelmatig worden onderhouden vanwege zijn speurinstinct. Een vroege socialisatie is eveneens belangrijk om zijn relaties met kinderen, onbekenden en andere dieren te begeleiden.

De prijs van een Chien courant espagnol varieert naargelang de lijn, de sérieuxheid van de fokkerij, de screenings en de socialisatie. Het onderhoudsbudget (voeding, dierenarts, opvoeding) overstijgt vaak de aankoopprijs op de lange termijn.

De Spaanse lopende hond heeft een robuuste lichaamsbouw en een over het algemeen goede gezondheid. Er wordt geen systematische belangrijke aanleg aan het ras toegeschreven, maar toezicht op de heupen, de ogen en de oren blijft aanbevolen.

De Spaanse lopende hond heeft een evenwichtige voeding van goede kwaliteit nodig, aangepast aan zijn leeftijd, zijn grootte en zijn niveau van lichamelijke activiteit. De uitgaven die verband houden met de jacht moeten in aanmerking worden genomen zonder buiten de inspanningsperiodes een hoog rantsoen aan te houden.

De Spaanse lopende hond draagt ook de naam Sabueso Espanol. Oud ras van het Iberisch schiereiland, hij wordt vermeld in jachtschriften die teruggaan tot de 14e eeuw. Zijn internationale standaard is geregistreerd door de FCI onder nummer 204 en het ras is erkend sinds 1957.