De Appenzeller Sennenhond: karakter, prijs, gezondheid en fokkers

Reeds in 1853 beschrijft de Zwitser Friedrich von Tschudi de Appenzeller Sennenhond nauwkeurig in zijn werk "Tierleben der Alpenwelt", gewijd aan het leven in het alpiene milieu. Vanaf 1895 onderneemt de boswachter Max Sieber stappen bij de Zwitserse Cynologische Vereniging om het ras te behouden en te promoten. Vervolgens worden exemplaren voorgesteld op de beurs van Altstätten, daarna op de eerste internationale tentoonstelling van Winterthur. De Zwitserse Club van de Appenzeller Sennenhond wordt opgericht in 1906 en professor Albert Heim publiceert in 1914 een eerste geldige standaard. De Fédération Cynologique Internationale erkent het ras in 1954; de momenteel geldende FCI-standaard werd gepubliceerd op 25 maart 2003.

De Appenzeller Sennenhond is een middelgrote hond, robuust, compact en harmonieus gebouwd, waarvan het lichaam bijna in een vierkant past. Zijn ontwikkelde bespiering gaat samen met een grote beweeglijkheid. Zijn dubbele vacht is kort, stevig, dicht, goed aanliggend en glanzend. De driekleurige vacht heeft een zwarte of havannakleurige basis met symmetrische tan- en witte aftekeningen. Het hoofd blijft goed geproportioneerd, met kleine hangende driehoekige oren en amandelvormige ogen met een alerte uitdrukking. Zijn dikke staart, hoog aangezet en van gemiddelde lengte, krult in een strakke ring over de croupe wanneer hij in actie is.

Levendig, moedig en zelfverzekerd, heeft de Appenzeller Sennenhond een uitgesproken temperament. Van nature wantrouwig tegenover onbekenden en zeer aandachtig voor zijn omgeving, vervult hij doeltreffend de rol van waakhond. Zijn erfgoed als herdershond geeft hem een sterk instinct voor het drijven van vee, ontvankelijkheid en een echt enthousiasme voor het werk. Met zijn familie toont hij zich vrolijk, loyaal en dicht bij zijn baasjes, terwijl hij een zekere autonomie behoudt.

Actief en veelzijdig, deze hond heeft behoefte aan lange dagelijkse uitstapjes, gevarieerde oefeningen en taken die zijn intelligentie aanspreken. Hij waardeert een huis met een grote, goed omheinde tuin meer dan een appartement. Zodra hij voldoende energie heeft verbruikt, weet hij zich rustig te gedragen in huis. Hij kan goed samenleven met kinderen en andere dieren wanneer hij heeft geprofiteerd van een vroege socialisatie, maar zijn waakzaamheid en zijn sterke neiging om te blaffen moeten worden begeleid.

Intelligent, gehecht aan zijn baas en enthousiast in het werk, leert de Appenzeller Sennenhond graag wanneer zijn opvoeding vroeg begint. Een consequente, stevige methode zonder hardheid, gebaseerd op spel, beloningen en stabiele regels, bevordert zijn medewerking. De socialisatie moet vroeg en gevarieerd zijn om zijn wantrouwen tegenover onbekenden te temperen en ontmoetingen met soortgenoten te vergemakkelijken. Het terugroepen, het controleren van het blaffen en het lopen aan de lijn verdienen bijzondere aandacht.

De prijs van een puppy hangt met name af van de kwaliteit van de afstamming, van de reputatie van de fokkerij, van de gezondheidsonderzoeken die bij de ouders zijn uitgevoerd en van de bestemming van de hond. De relatieve zeldzaamheid van het ras in Frankrijk kan ook invloed hebben op het tarief en de wachttijden.

Met een stevige bouw geniet de Appenzeller Sennenhond over het algemeen van een goede weerstand en vertoont hij geen specifiek genetisch probleem dat als een belangrijk kenmerk van het ras wordt gemeld. Een serieuze selectie, een regelmatige veterinaire opvolging, een aangepaste activiteit en een evenwichtige voeding blijven echter onmisbaar om zijn gezondheid te behouden.

Zijn voeding moet voldoen aan de behoeften van een middelgrote, gespierde en actieve hond, zonder een teveel aan energie aan te voeren. Het rantsoen hangt af van de leeftijd, het gewicht, de lichaamsconditie, de sterilisatie en het werkelijke niveau van lichaamsbeweging.

De Appenzeller Sennenhond is een van de vier Zwitserse berghondenrassen, naast de Grote Zwitserse Sennenhond, de Berner Sennenhond en de Entlebucher Sennenhond. Hij wordt ook Appenzeller Bouvier, Appenzeller berghond of Appenzeller Sennenhund genoemd. Zijn staart, gedragen in een strakke ring, soms bijgenaamd postiljonshoorn, is een van zijn onderscheidende kenmerken. Historisch gebruikt om kuddes te drijven en te bewaken, blijft hij een veelzijdige werkhond.