De gezondheid van de Belgische Herder Tervueren

Zijn levensverwachting ligt doorgaans tussen 10 en 12 jaar. Regelmatige activiteit, aangepaste voeding, het behouden van een gezond gewicht en vroege opsporing van erfelijke aandoeningen dragen bij aan het behoud van zijn levenskwaliteit.

Stevig en uithoudingsvermogen, de Tervueren beschikt over een goede algemene weerstand en kan werken bij koel of vochtig weer. Zijn robuustheid ontslaat niet van een controle van de heupen, de schildklier en van elk ongewoon neurologisch teken.

De preventie berust op de keuze van een fokkerij die de fokdieren screent, regelmatige dierenartscontroles en aandacht voor de mobiliteit, het gedrag, de spijsvertering evenals de toestand van de oren en de ogen.

• Heupdysplasie : Deze ontwikkelingsafwijking van het gewricht kan pijn, mankheid en artrose veroorzaken; screening van fokdieren vermindert het risico.

• Epilepsie : In sommige lijnen kunnen stuipaanvallen optreden en is een veterinair onderzoek evenals een passende medische opvolging nodig.

• Hypothyreoïdie : Een onvoldoende werking van de schildklier kan vermoeidheid, gewichtstoename en veranderingen van de vacht veroorzaken; een hormoondosering maakt de diagnose mogelijk.

• Maagdilatatie-volvulus : Dit ernstige spijsverteringsrisico rechtvaardigt het verdelen van de maaltijden, het vermijden van lichaamsbeweging rond de voedselinname en het dringend raadplegen bij een opgezwollen buik of onproductieve braakneigingen.

Dankzij zijn lange, dichte vacht met een wollige ondervacht verdraagt de Tervueren kou en slecht weer goed. Hij verdraagt warmte matig: in warme periodes moeten activiteiten gepland worden op koele uren, met schaduw, water en frequente pauzes.

Zeer actief, behoudt de Tervueren doorgaans een atletisch silhouet wanneer hij zich voldoende inspant. Men moet niettemin zijn rantsoen aanpassen aan zijn leeftijd, aan zijn gewicht, aan zijn fysiologische status en aan zijn activiteitsniveau, en vervolgens regelmatig zijn lichaamsconditie controleren om zowel overgewicht als vermagering te vermijden.

Voor elke aanschaf is het verstandig om de screeningsresultaten van de fokdieren voor heupdysplasie op te vragen en zich te informeren over de familiale voorgeschiedenis van epilepsie en schildklieraandoeningen. Een jaarlijkse dierenartscontrole, aangevuld afhankelijk van de klinische tekenen met een orthopedisch, neurologisch of schildklieronderzoek, wordt aanbevolen.