De Duitse herder: karakter, prijs, gezondheid en fokkers

De Duitse herder is een Duits ras dat vanaf 1899 werd vastgelegd door Max Frédéric Émile von Stephanitz, die op methodische wijze herdershonden uit het midden en zuiden van Duitsland selecteerde om een gebruikshond te verkrijgen die duurzaam en evenwichtig is. Aanvankelijk bedoeld voor het drijven en bewaken van kuddes, heeft hij zich vervolgens in tal van werkdomeinen opgelegd dankzij zijn intelligentie, zijn volgzaamheid en zijn veelzijdigheid. Erkend door de FCI onder nummer 166 en ingedeeld in groep 1, verkreeg hij zijn internationale erkenning in 1955 en blijft hij vandaag een van de grote diensthondenrassen die wereldwijd het bekendst zijn.

De Berger Duitse herder is een grote atletische hond, licht langgerekt, stevig gebouwd zonder zwaarte, met een droge bespiering en een gespierde rug die licht aflopend is. Zijn kop is lang en goed geproportioneerd, zijn snuit is krachtig, zijn oren staan rechtop, zijn amandelvormige ogen zijn bij voorkeur donker, en zijn staart reikt minstens tot het spronggewricht. Het ras bestaat in variëteiten met korthaar en langhaar, altijd met een fijne en dichte ondervacht; het kortharige haar is recht, ruw en aanliggend, terwijl het langharige haar soepeler is en vaak bevedering draagt. De toegestane vachten gaan vooral van zwart en tan tot zwart en grijs, met nuances bruinrood, bruin, geel tot lichtgrijs; kleine witte vlekken op de borst kunnen worden getolereerd maar blijven weinig gewenst, en de witte vacht is niet toegestaan bij de Berger Duitse herder.

De Duitse herder is een zeer intelligente hond, loyaal, aanhankelijk met de zijnen en van nature waakzaam. Hij toont zich vaak geduldig en beschermend met de kinderen van zijn familie, terwijl hij een duidelijke terughoudendheid behoudt tegenover onbekenden zonder ongewenste agressiviteit wanneer hij goed geselecteerd en correct gesocialiseerd is. Moedig, gevoelig, volgzaam en gewillig, hij waardeert het om een missie te hebben, een duidelijk kader en een sterke relatie met zijn mens.

In het dagelijks leven heeft de Duitse herder behoefte aan een echte fysieke en mentale inspanning, met ongeveer 1 tot 2 uur activiteit per dag afhankelijk van de leeftijd, de lijn en het trainingsniveau. De tuin alleen is niet genoeg: hij heeft actieve uitstapjes nodig, gestructureerde oefeningen, speurwerk, begeleide spelletjes of hondensporten om stabiel te blijven. Hij verdraagt langdurige eenzaamheid en verveling slecht, die vocalisaties, vernieling, hyperwaakzaamheid of controlerend gedrag kunnen doen ontstaan.

Zijn opvoeding moet vroeg beginnen, met kalmte, vastberadenheid, consequentie en veel regelmaat. De Duitse herder leert snel en werkt graag, maar zijn gevoeligheid, zijn kracht en zijn waakzaamheid vereisen een serieuze socialisatie en een coherent kader vanaf de jongste leeftijd. Hij gaat vaak door een lange adolescentie, met een psychologische rijpheid die mogelijk pas volledig wordt bereikt rond 3 jaar, vandaar het belang om geduldig, rechtvaardig en consequent te blijven. Het terugroepen, de zelfbeheersing, het lopen aan de lijn en het omgaan met ontmoetingen moeten zonder hardhandigheid worden geoefend.

De prijs van een Duitse herder varieert vooral naargelang de kwaliteit van de gezondheidsselectie, het type lijn, de reputatie van de kennel en de bestemming van de hond, gezelschap of tentoonstelling. Pups uit geteste ouders, goed gesocialiseerd en opgevoed in een serieuze omgeving kosten vaak meer, maar bieden in principe betere garanties op gezondheid en evenwicht. Adoptie uit een asiel blijft voordeliger, terwijl het wel een goede beoordeling van het profiel van de hond vraagt.

De Duitse herder is een over het algemeen robuust en uithoudingsvermogen ras, maar zijn gezondheid hangt sterk af van de kwaliteit van de selectie en van de matiging van zijn groei. Zoals veel grote honden vertoont hij gewrichts-, spijsverterings-, neurologische en oculaire predisposities die een aandachtige opvolging verdienen. Een zeer goed verteerbare voeding, een stabiel gewicht, een geleidelijke lichaamsbeweging en een transparante fokkerij over de screenings verbeteren duidelijk de prognose van het ras.

De Duitse herder heeft behoefte aan een volledige, goed verteerbare en eiwitrijke voeding met goede kwaliteit om zijn spiermassa, zijn herstel en zijn vaak hoge activiteit te ondersteunen. Het ras kan een spijsverteringsgevoeligheid vertonen, wat de keuze van het voer bijzonder belangrijk maakt. Het rantsoen moet altijd worden aangepast aan de leeftijd, het formaat, de sterilisatie, de activiteit en de lichaamsconditie.

De oorspronkelijke naam van het ras is Deutscher Schäferhund, en het is ook Berger d'Alsace, Berger alsacien of Chien-Loup d'Alsace genoemd, afhankelijk van de landen en de tijdperken. De Duitse herder heeft de geschiedenis van diensthonden in de politie, het leger, het speurwerk, de redding, de medische dienst en de begeleiding van slechtzienden mee vormgegeven. Zijn veelzijdigheid verklaart dat er vandaag lijnen bestaan die meer op werk gericht zijn en andere die meer op gezelschap of tentoonstelling gericht zijn, wat het karakter en het energieniveau sterk kan beïnvloeden.