De gezondheid van de Australische herder

Met een goede levenshygiëne, een aangepaste voeding en een regelmatige veterinaire opvolging leeft de Australische herder vaak tussen 12 en 15 jaar. Zijn levensduur hangt met name af van de genetische kwaliteit, van zijn activiteitsniveau, van orthopedische preventie en van de screening op oogaandoeningen of neurologische aandoeningen.

Het is een uithoudingsvermogen hebbende hond en doorgaans veerkrachtig wanneer hij uit goed geselecteerde lijnen komt. Hij verdraagt inspanning en een actief leven goed, maar zijn robuustheid mag de bekende erfelijke risico's binnen het ras niet doen vergeten, met name op locomotorisch, oculair en genetisch vlak.

Bij dit ras berust preventie op een serieuze selectie van de fokdieren, regelmatige oogheelkundige screenings en een aangepaste orthopedische opvolging. Het is belangrijk alert te blijven op het zicht, de locomotie, neurologische tekenen en de huidconditie. In geval van antiparasitaire of medicamenteuze behandeling vereist het gebruik van producten die ivermectine bevatten grote voorzichtigheid.

• Heupdysplasie : een gewrichtsaandoening die vaak voorkomt bij het ras, en die pijn, mankheid en artrose kan veroorzaken.

• Elleboogdysplasie : het kan de locomotie verstoren en een min of meer vroegtijdige functionele hinder veroorzaken.

• Collie-ooganomalie : deze erfelijke oogaandoening kan het zicht aantasten en rechtvaardigt een regelmatige screening.

• Cataract : bepaalde erfelijke of juveniele vormen kunnen bij het ras voorkomen en de kwaliteit van het zicht verminderen.

• Epilepsie : neurologische aanvallen kunnen optreden bij sommige gepredisponeerde dieren en vereisen veterinaire opvolging.

• Progressieve retinale atrofie : deze degeneratieve oogziekte kan evolueren naar een vermindering van het zicht en vervolgens naar blindheid.

Dankzij zijn dubbele vacht verdraagt de Australische herder vrij goed matige kou en slecht weer, evenals een redelijke warmte als zijn activiteit wordt aangepast. Hij moet echter beschikken over een beschermende schuilplaats wanneer de omstandigheden moeilijk worden, en zijn inspanningen moeten worden beperkt tijdens grote hitte met vers water ter beschikking.

De Australische herder moet slank en gespierd blijven. Een teveel aan gewicht verhoogt de belasting op de gewrichten en kan zowel zijn prestaties als zijn levenscomfort verminderen. Het rantsoen moet dus worden aangepast aan zijn leeftijd, zijn werkelijke formaat, zijn sterilisatie en vooral aan zijn dagelijkse activiteitsniveau.

De meest nuttige screenings betreffen de heupen en de ellebogen, het oogheelkundig onderzoek, evenals de genetische tests volgens de lijnen, met name voor de MDR1-gevoeligheid en bepaalde erfelijke oogaandoeningen. Bij een toekomstige fokker is de traceerbaarheid van de resultaten een echt criterium van vertrouwen.