De gezondheid van de Bretonse Spaniël

Zijn levensduur ligt meestal tussen 12 en 14 jaar. Een goed aangepaste voeding, het behouden van een stabiel gewicht, een regelmatig activiteitsniveau en het voorkomen van gewrichtsproblemen dragen er rechtstreeks toe bij dat hij onder goede omstandigheden ouder kan worden.

Dit ras heeft een goed uithoudingsvermogen en een eerder rustiek profiel, compatibel met een actief leven. Het behoort niet tot de meest fragiele rassen, maar het verdient een serieuze selectie op gezondheid en bijzondere aandacht voor de oren, de ogen en het bewegingsapparaat.

De waakzaamheid richt zich vooral op dysplasieën, bepaalde zeldzamere neurologische of endocriene aandoeningen en oorontstekingen die worden bevorderd door de vorm van de oren en het buitenleven. Een regelmatige veterinaire opvolging maakt het mogelijk om waarschuwingssignalen vroeg te identificeren en de activiteit indien nodig aan te passen.

• Heupdysplasie : Een gewrichtsmisvorming die pijn, mankheid en hinder bij inspanning kan veroorzaken, met een variabele uiting afhankelijk van het individu.

• Elleboogdysplasie : Een ontwikkelingsstoornis van de elleboog die stijfheid, mankheid van de voorhand en chronisch ongemak kan veroorzaken.

• Oorontsteking : Het hangende oor en de frequente uitstapjes naar buiten bevorderen het vasthouden van vocht of vuil, wat infecties kan uitlokken.

• Epilepsie : Sommige lijnen kunnen aanvallen vertonen die een veterinaire diagnose en een passende opvolging vereisen.

• Hypothyreoïdie : Deze hormonale aandoening kan zich uiten in een verminderde conditie, gewichtstoename en huidproblemen.

• Spinale amyotrofie : Deze zeldzame neurologische aandoening tast de motoriek aan en vraagt om een snelle aanpak wanneer ze wordt vermoed.

De Épagneul Breton verdraagt de gematigde kou vrij goed dankzij zijn vitaliteit en zijn actieve leven, maar hij verdraagt sterke hitte minder goed. In de zomer moet men de uitstapjes op de koele uren verkiezen, voor schaduw zorgen, de intense inspanning beperken en waken over een constante hydratatie.

Dit ras kan aankomen als zijn rantsoen niet is aangepast aan zijn werkelijke energieverbruik. Aangezien er grote verschillen bestaan tussen een matig actieve gezelschapshond en een zeer sportief exemplaar, is het belangrijk het rantsoen per geval aan te passen en regelmatig de lichaamsbouw te controleren.

Voor fok of adoptie in een kennel is het relevant om de heupscreenings en de oogheelkundige opvolging te controleren. Afhankelijk van de lijnen en de familiale voorgeschiedenis kan de dierenarts ook een extra waakzaamheid aanbevelen voor de elleboog, de schildklier of bepaalde neurologische aandoeningen.