De gezondheid van de Balinees

Met een aangepaste levenshygiëne, een evenwichtige voeding, beweging en een regelmatige veterinaire opvolging kan deze kat 15 tot 20 jaar leven.

De Balinees geniet over het algemeen van een goede constitutie. Deze robuustheid ontslaat echter niet van de screening op erfelijke ziekten die in zijn lijnen voorkomen, noch van een regelmatige controle van de ogen, het hart, het gewicht en de nierfunctie.

Bepaalde genetische aanleg rechtvaardigt een strenge selectie van fokdieren en regelmatige veterinaire controles gedurende het hele leven.

• Progressieve netvliesatrofie : Een erfelijke aandoening die kan leiden tot een geleidelijke achteruitgang van het gezichtsvermogen tot aan blindheid.

• Glaucoom en scheelzien : Oogaandoeningen die een regelmatig onderzoek rechtvaardigen en een snelle consultatie in geval van pijn, roodheid of visuele verandering.

• Hypertrofische cardiomyopathie : Een verdikking van de hartspier die de functie van het hart kan aantasten.

• Amyloïdose : Een abnormale afzetting van eiwitten die onder meer nierinsufficiëntie kan veroorzaken.

• Pancreatitis : Een ontsteking van de alvleesklier die een veterinaire behandeling vereist.

• Overgewicht : Een risico dat wordt bevorderd door overvoeding en gebrek aan activiteit, ondanks het van nature slanke silhouet van het ras.

Zijn halflange tot lange vacht biedt een matige bescherming, maar de afwezigheid van ondervacht vereist dat men hem een comfortabel onderkomen garandeert tegen de kou, de vochtigheid en de grote hitte. De toegang naar buiten moet veilig blijven en aangepast aan de weersomstandigheden.

Zijn silhouet moet slank blijven. Een portie aangepast aan zijn leeftijd, zijn morfologie, zijn fysiologische toestand en zijn activiteit, in combinatie met dagelijkse spelletjes, helpt overgewicht te voorkomen. Overvoeding moet worden vermeden.

Voor de voortplanting is het verstandig om de uitgevoerde screenings in de lijn te controleren, met name voor progressieve retina-atrofie en hart- of nieraandoeningen. Een regelmatige oogcontrole, een hartauscultatie en een periodieke veterinaire check-up maken het mogelijk de individuele opvolging aan te passen.