De gezondheid van de Tibetaanse Spaniël

Met een levensverwachting die doorgaans tussen 12 en 15 jaar ligt, behoort de Tibetaanse Spaniël tot de kleine honden die hun gezin lange tijd kunnen vergezellen. Deze levensduur hangt af van de kwaliteit van de fokkerij, van de voeding, van de dagelijkse activiteit en van de preventieve opvolging die gedurende zijn hele leven wordt ingesteld.

Deze hond vertoont een correcte robuustheid en verdraagt het gezinsleven goed wanneer hij profiteert van een stabiele levenswijze en regelmatige verzorging. Zijn kleine formaat vereist niettemin dat men aandachtig blijft voor zijn gewrichten, zijn ogen en zijn dagelijks comfort. Zijn rusticiteit ontslaat niet van een serieuze preventie.

De waakzaamheid moet in de eerste plaats gericht zijn op de ogen, de knieën en het urinewegstelsel, met bijzondere aandacht bij locomotorische hinder, abnormale tranenvloed, verminderd zicht of urinewegproblemen. Screening bij fokdieren en routinecontroles maken het mogelijk onaangename verrassingen te beperken.

• Patellaluxatie : Deze orthopedische aandoening kan een intermitterende kreupelheid of een locomotorisch ongemak veroorzaken en verdient een snelle veterinaire controle.

• Gegeneraliseerde retinale atrofie : Deze degeneratieve oogaandoening veroorzaakt een geleidelijke achteruitgang van het gezichtsvermogen die kan evolueren naar blindheid.

• Urinewegstenen : Het ras kan urinewegproblemen vertonen die verband houden met de vorming van stenen, met pijn, moeite met urineren of terugvallen.

• Persisterend pupilmembranen : Deze aangeboren oogafwijking kan goedaardig zijn of, afhankelijk van de ernst en de visuele gevolgen, een opvolging vereisen.

De Tibetaanse Spaniël voelt zich niet op zijn gemak in extreme klimatologische omstandigheden. Hij verdraagt intense kou en uitgesproken warmte slecht, ook al waardeert hij de dagelijkse uitstapjes. Bij moeilijke temperaturen moet hij altijd kunnen rekenen op een beschutte, gematigde en comfortabele omgeving.

Het ras staat niet bekend om een sterke neiging tot overgewicht, maar zijn kleine formaat maakt elk overschot snel zichtbaar. Afgewogen porties, weinig extraatjes en dagelijkse wandelingen volstaan doorgaans om een harmonieuze lichamelijke conditie te behouden. Regelmatige controle van het gewicht blijft nuttig na sterilisatie of met de leeftijd.

Een oogheelkundig onderzoek, een evaluatie van de knieschijven en aandacht voor het urinewegstelsel zijn relevant bij de opvolging van het ras. Bij een adoptieproject is het beter om zich te wenden tot een fokker die in staat is de gezondheidsvoorgeschiedenis van zijn fokdieren te documenteren en de ernst van zijn selectie.