De Bretonse Spaniël: karakter, prijs, gezondheid en fokkers

Afkomstig uit het centrum van Bretagne, stamt de Épagneul Breton af van oude Oysel-honden en is hij gevormd door kruisingen met spaniels, pointers en setters. Vastgelegd aan het begin van de XXe eeuw, werd het ras officieel gecreëerd in 1907 en vervolgens erkend door de FCI in 1954. In de eerste plaats een staande hond, heeft hij zich daarna ook opgelegd als gezinsgenoot dankzij zijn evenwicht en zijn nabijheid tot de mens.

De Épagneul Breton is de kleinste van de staande honden, met een compact silhouet, een stevige beenderstructuur en een zeer levendige uitdrukking. Hij heeft een kop met een afgeronde schedel, schuine ogen die passen bij de vachtkleur, hoog aangezette en vrij korte oren, evenals een van nature korte staart of bij sommige exemplaren afwezig. Zijn haar is fijn, plat of licht golvend, nooit gekruld, met vachten vaak wit en oranje, wit en zwart, wit en bruin, soms driekleurig of roan.

Vrolijk, gevoelig en zeer aanhankelijk, leeft de Épagneul Breton zo dicht mogelijk bij zijn familie en zoekt hij een sterke band met zijn mensen. Hij is sociaal met kinderen, gastvrij tegenover bezoekers en doorgaans compatibel met andere dieren wanneer hij goed gesocialiseerd is. Zijn jachtinstinct blijft echter goed aanwezig, wat zijn enthousiasme, zijn nieuwsgierigheid en zijn behoefte aan activiteit voedt.

In het dagelijks leven is het een levendige, uithoudende hond die altijd klaar is om naar buiten te gaan. Hij verdraagt langdurige inactiviteit en herhaalde eenzaamheid slecht, en hij komt duidelijk beter tot zijn recht in een gezin dat hem lange wandelingen, spelletjes, geuractiviteiten of een jachtpraktijk kan bieden. In een appartement komt hij al snel stimulatie tekort als hij niet genoeg fysieke en mentale inspanning krijgt.

Intelligent en wilskrachtig, de Épagneul Breton laat zich over het algemeen goed opvoeden op voorwaarde dat je vroeg begint en consequent blijft. Een zachte, positieve en stevige methode past hem beter dan een bruske aanpak, want het is een gevoelige hond. Het terugroepen, het omgaan met geuren en zelfbeheersing zijn belangrijke punten om bij dit jachtras met prioriteit aan te werken.

Het aanschafbedrag van de Épagneul Breton hangt vooral af van de kwaliteit van de fokkerij, de stamboom, de gezondheidstests die op de fokdieren zijn uitgevoerd en de oriëntatie van de lijnen. Een serieus aanbod geeft de voorkeur aan traceerbaarheid, socialisatie en gezondheidsopvolging boven een abnormaal lage prijs.

De Épagneul Breton is over het algemeen een robuuste en uithoudingsrijke hond, met een algeheel bevredigende gezondheid wanneer hij uit een serieuze fokkerij komt en hij profiteert van een regelmatige opvolging. De belangrijkste aandachtspunten betreffen vooral de gewrichten en de oren, die meer blootgesteld zijn bij een actieve hond die zich graag buitenshuis ontwikkelt.

De voeding van de Épagneul Breton moet zijn activiteit ondersteunen en tegelijk een calorie-overschot vermijden. Een volledige voeding van goede kwaliteit, regelmatig verstrekt en aangepast aan zijn leeftijd, zijn formaat en zijn bewegingsniveau, helpt hem zijn fysieke conditie en zijn uithoudingsvermogen te behouden.

De Épagneul Breton is het eerste Franse ras van staande jachthond en ook het kleinste van deze categorie. Hij staat erom bekend soms zonder staart of met een zeer korte staart geboren te worden, een natuurlijke bijzonderheid die in de standaard wordt gezocht. Zijn naam blijft verbonden aan Bretagne, de historische bakermat van het ras.