De gezondheid van de Dogue de Bordeaux

Zijn levensverwachting ligt doorgaans tussen 10 en 12 jaar, wat correct is voor een molosser van dit formaat. Deze levensduur hangt sterk af van de kwaliteit van de fokkerij, van de beheersing van de groei, van de controle van het gewicht en van de veterinaire opvolging gedurende het hele leven.

De Dogue de Bordeaux is niet het meest robuuste ras. Hij verdraagt excessen slecht, of het nu gaat om te intense inspanningen, warmte of gewichtstoename. Zijn robuustheid hangt sterk af van een serieuze selectie, een gematigd levensritme en een aandachtige opvolging van de eerste tekenen van locomotorische, cutane of respiratoire hinder.

Een regelmatige waakzaamheid is nuttig vanaf de jongste leeftijd, met name tijdens de groei en bij zware honden. Men moet de toestand van de gewrichten, het hart, de ogen en de voetzooltjes opvolgen, zonder de controle van het gewicht en het onderhoud van de plooien van het gezicht te vergeten om irritaties en infecties te beperken.

• Heupdysplasie : Deze orthopedische aandoening kan de locomotie hinderen en verergeren bij snelle groei of overgewicht.

• Entropion en ectropion : Ooglidafwijkingen stellen bloot aan chronische irritaties en rechtvaardigen een oogheelkundige opvolging.

• Aortastenose : Deze hartaandoening behoort tot de gemelde predisposities binnen het ras en verdient een aangepaste veterinaire opvolging.

• Hyperkeratose van de voetzoolkussentjes : De abnormale verdikking van de voetzoolkussentjes kan leiden tot kloven, pijn en soms bloedingen.

De Dogue de Bordeaux verdraagt de kou matig, maar kan minder goed tegen warmte, vooral tijdens inspanning. In de zomer moeten de uitstapjes worden verplaatst naar de koele uren, met permanente toegang tot water en rust. Zijn korte vacht beschermt hem niet sterk tegen langdurige slechte weersomstandigheden.

Het behouden van een stabiel gewicht is essentieel bij dit zware ras. Elk overgewicht vergroot de belasting op de gewrichten en kan de algemene vermoeidheid verergeren. Een afgemeten portie, beperkte traktaties en een regelmatige maar redelijke activiteit zijn de beste hefbomen om hem in conditie te houden.

Voor de voortplanting of adoptie bij een fokker is het verstandig om de heupscreenings te controleren, evenals de cardiale en oogheelkundige opvolging. Een dierenarts kan vervolgens de monitoring aanpassen naargelang de leeftijd, het gewicht, de levensstijl en de voorgeschiedenis van de hond.