De Italiaanse lopende hond: karakter, prijs, gezondheid en fokkers

De verre voorouders van de Italiaanse lopende hond zouden de lopende honden van het oude Egypte zijn, waarschijnlijk naar het Italiaanse schiereiland gebracht door Fenicische kooplieden. Honden met vergelijkbare fysieke kenmerken verschijnen in verschillende kunstwerken, met name de beelden van Diana de jageres bewaard in het Museum van Napels en van Diana die de boog spant in het Vaticaans Museum.

De Italiaanse lopende hond is een middelgrote jachthond, robuust, harmonieus en droog, met een duidelijke bespiering, zonder vet, en een goed ontwikkeld beendergestel. Zijn lichaam is bijna in een vierkant in te schrijven, met een rechte rug, een licht convexe en gespierde croupe, een goed afgeronde borst zonder tonvormig te zijn en een rechte onderlijn. Zijn langwerpige kop heeft een bijna ovale schedel, een weinig uitgesproken stop, een grote zwarte neus, een snuit die ongeveer de helft van de lengte van de kop vertegenwoordigt en kaken met een schaargebit, waarbij een tanggebit eveneens is toegestaan. Zijn grote amandelvormige ogen, donkeroker, drukken zachtheid uit. Zijn rechthoekige oren, breed, plat, hangend en gedraaid, worden naar voren gedragen. De staart, hoog aangezet, blijft fijn tot aan de punt. Er bestaan twee variëteiten: die met kort haar, met een zeer korte, dichte, aanliggende en gladde vacht, en die met hard haar, met een ruwe vacht van ongeveer 5 cm, zachter op bepaalde delen. De vachtkleur kan eenkleurig vaalgeel zijn in al zijn nuances of zwart en tan.

De Italiaanse lopende hond verenigt de kwaliteiten van een hond die gespecialiseerd is in het achtervolgen van wild, met een voorkeur voor de haas en het wild zwijn. Snel en robuust, kan hij alleen of in roedel werken op gevarieerde terreinen en laat hij graag van zich horen. In zijn gezin is hij zeer gehecht aan zijn baas en kan hij het doorgaans goed vinden met kinderen. Zijn temperament is evenwichtig, matig onafhankelijk en gevoelig.

Actief en sportief, de Italiaanse lopende hond heeft ruimte, vrijheid en lange dagelijkse wandelingen nodig. Een huis met een grote, goed omheinde tuin voldoet beter aan zijn behoeften dan een appartement. Zijn zeer uitgesproken jachtinstinct vereist bijzondere waakzaamheid tijdens uitstapjes en het aanleren van een betrouwbare terugroep.

Het aanleren van het terugroepen is essentieel bij de Italiaanse lopende hond, zoals bij de meeste jachthonden. Zijn opvoeding moet strengheid en zachtheid combineren om een evenwichtig gedrag te verkrijgen zonder zijn gevoeligheid te kwetsen. Zijn medewerking vraagt om standvastigheid en een coherente methode.

Het geschatte jaarlijkse onderhoudsbudget dekt de lopende uitgaven in verband met voeding, verzorging en onderhoud van de Chien courant italien, exclusief de aankoopprijs.

De Italiaanse lopende hond geniet van een over het algemeen robuuste gezondheid. Er is geen bijzondere aanleg voor een ziekte gemeld bij dit ras. Een nest telt doorgaans 4 tot 6 pups.

De Italiaanse lopende hond heeft een evenwichtige, rijke en kwalitatieve voeding nodig, aangepast aan zijn leeftijd, zijn grootte en zijn niveau van lichamelijke activiteit.

Het ras omvat twee variëteiten, de Italiaanse lopende hond met korthaar en de Italiaanse lopende hond met ruwharig haar. Het is ook bekend onder de namen Italiaanse lopende hond, Segugio Italiano a pelo raso en Segugio Italiano a pelo forte. Het behoort tot groep 6 van de FCI, draagt het standaardnummer 337 en wordt sinds 1956 erkend door de FCI evenals door de AKC.