De IJslandse herdershond: karakter, prijs, gezondheid en fokkers

De IJslandse Herder is in IJsland aangekomen met de eerste Vikingverkenners vanaf de IXe eeuw. Door de generaties heen heeft de selectie honden bevoordeeld die in staat waren de kuddes te verzamelen en te drijven over uitgestrekte terreinen, ondanks de kou, de wind en het slechte weer. Buiten zijn land van oorsprong en de Scandinavische landen zeldzaam gebleven, spreekt het ras ook aan als gezinshond dankzij zijn zachte en vrolijke temperament. De Fédération Cynologique Internationale heeft hem definitief erkend op 17 februari 1972 onder nummer 289.

Van middelmatige grootte maar kleiner dan het gemiddelde van herdershonden, vertoont de IJslandse Herder een robuette en rechthoekige silhouet. Zijn driehoekige kop draagt middelgrote, rechtopstaande, beweeglijke en licht afgeronde oren aan de top, evenals amandelvormige ogen die doorgaans donkerbruin zijn. Zijn staart, hoog aangezet, krult over de rug. De dubbele vacht combineert een middellange tot lange, vrij ruwe dekharen met een zachte en zeer dichte ondervacht. De vachtkleuren kunnen vaalgeel zijn, van crème tot roodbruin, chocolade, grijs of zwart, met onregelmatige witte aftekeningen; een zwart masker is mogelijk bij vaalgele of grijze exemplaren.

Vrolijk, speels, nieuwsgierig en vriendelijk, zoekt de IJslandse Herder graag contact met zijn gezin en verwelkomt doorgaans bezoekers zonder agressiviteit. Hij behoudt een uitgesproken instinct voor het drijven van kuddes en gebruikt gemakkelijk zijn stem om een beweging of een aanwezigheid te signaleren. Levendig en oplettend, combineert hij zachtheid, zelfverzekerdheid en intelligentie, terwijl hij ook enthousiast kan zijn en soms luidruchtig.

Actieve werkhond, hij moet deelnemen aan het dagelijkse leven, zich uitleven en mentaal gestimuleerd worden. Twee lange wandelingen per dag, aangevuld met spelletjes, speuren, agility of gehoorzaamheidsoefeningen, dragen bij aan zijn evenwicht. Het plattelandsleven of een huis met omheinde tuin past hem beter dan een appartement, ook al blijft een aanpassing aan de stad mogelijk met frequente uitstapjes en echte beschikbaarheid.

Zijn verlangen om te leren en om te behagen vergemakkelijkt het opvoedkundige werk, maar zijn energie en zijn neiging om te vocaliseren vereisen consequentie. Een positieve methode, gebaseerd op beloning, zachtheid en duidelijke grenzen, geeft de beste resultaten. Vroege socialisatie met mensen, honden en andere dieren is belangrijk, net als het geleidelijk aanleren van rust, het terugroepen en het beheersen van het blaffen.

De prijs hangt af van de stamboom, van de kwaliteit van de uitgevoerde screenings bij de ouders, van de reputatie van de kennel en van de bestemming van de pup. De relatieve zeldzaamheid van het ras kan ook de reiskosten verhogen of de wachttijd verlengen.

Rustiek en goed beschermd door zijn dubbele vacht, heeft de IJslandse Herder over het algemeen een robuuste gezondheid. Een verantwoorde selectie en een regelmatige veterinaire opvolging blijven onmisbaar om de gewrichts- en oogaandoeningen die bij het ras worden waargenomen te beperken.

Sportief en gespierd heeft de IJslandse Herder behoefte aan een volledige voeding waarvan de energiedichtheid echt aansluit bij zijn activiteit. Het rantsoen moet zijn spiermassa behouden zonder een onnodige gewichtstoename te bevorderen.

De IJslandse Herder is het enige inheemse hondenras van IJsland dat internationaal erkend is. Zijn luide geblaf had een praktische functie: het hielp de herder de kuddes te leiden en verdwaalde dieren te signaleren op moeilijk terrein. Zijn gekrulde staart, zijn rechtopstaande oren en zijn dikke ondervacht getuigen van zijn behoren tot de groep van de Noordse spitz.