De Anglo-Français de Petite Vènerie: karakter, prijs, gezondheid en fokkers

De Anglo-Français de Petite Vènerie is voortgekomen uit kruisingen tussen Franse en Engelse lopende honden, met name de Petit Bleu de Gascogne, de Porcelaine, de Poitevin en de Harrier. Eerst Petit Anglo-Français genoemd, kreeg hij zijn huidige naam bij de publicatie van zijn eerste standaard in 1978. De Fédération Cynologique Internationale heeft hem definitief erkend op 26 januari 1983 onder nummer 325, in groep 6. Voornamelijk geselecteerd om de haas te achtervolgen, wordt hij ook gebruikt bij de jacht te paard of met het geweer op ander wild, waaronder het ree en het wild zwijn.

Van middelmatige grootte vertoont de Anglo-Français de Petite Vènerie een robuuste, evenwichtige bouw zonder zwaarte. Zijn vrij lange kop draagt een licht convexe schedel, een weinig uitgesproken stop, een middelmatig verlengde snuit en een goed gepigmenteerde neus. Zijn grote bruine ogen drukken zachtheid en levendigheid uit. De oren zijn fijn, soepel, licht gedraaid en aangezet onder de ooglijn. De rug is recht en goed ondersteund, de lendenen kort en gespierd, het kruis licht hellend en de borst goed diep. De staart, middelmatig lang en eerder fijn, is voorzien van een volle beharing. De vacht is kort, glad en dicht. De vachtkleur kan tweekleurig wit en oranje zijn met tabakskleurige neus, of driekleurig wit en zwart met tan-aftekeningen en een zwarte neus.

Moedig, vurig in het werk en intelligent, is de Anglo-Français de Petite Vènerie bovenal een duurzame en snelle jachthond. Gewend om in roedel te werken, werkt hij graag samen met zijn soortgenoten. Met zijn baas toont hij zich vriendelijk, volgzaam en gehecht, zonder overdreven afhankelijk te zijn. De standaard zoekt een evenwichtig temperament, noch agressief noch angstig. Zijn zeer uitgesproken jachtinstinct en zijn geringe interesse voor bewaking moeten echter in het dagelijks leven in aanmerking worden genomen.

Zeer actief, deze hond heeft elke dag lange uitstapjes, geurverkenning en intensieve fysieke activiteiten nodig. Een landelijk leven of toegang tot een goed omheind terrein past hem beter dan een appartement. Hij kan zich aan een stedelijke omgeving aanpassen alleen als zijn behoefte aan beweging en stimulatie volledig wordt vervuld. Sociaal met andere honden dankzij zijn erfgoed als roedelhond, moet hij vroeg gewend worden aan kleine dieren, die zijn achtervolgingsinstinct kan aanzetten om te volgen.

Intelligent en eerder gehoorzaam, leert de Anglo-Français de Petite Vènerie goed met een consequente, positieve en regelmatige opvoeding. De socialisatie moet al op de jongste leeftijd beginnen en uiteenlopende ontmoetingen met mensen, honden en andere dieren omvatten. Het terugroepen verdient een bijzonder grondige training vanwege zijn krachtige jachtinstinct. Korte, dynamische sessies die op samenwerking zijn gebaseerd leveren betere resultaten op dan brute methoden, die het vertrouwen kunnen aantasten.

De aanschafkosten hangen voornamelijk af van de fokkerij, de stamboom, de kwaliteit van de jachtlijn, de leeftijd en de beschikbaarheid van de pups. Aan de aankoopprijs moeten de dierenartskosten, de voeding, de uitrusting en de beveiliging van de leefomgeving worden toegevoegd.

De Anglo-Français de Petite Vènerie is over het algemeen robuust en geniet van een goede gezondheid. Er wordt geen bijzondere belangrijke erfelijke aanleg gemeld voor het ras. Zoals elke actieve lopende hond moet hij echter regelmatig worden opgevolgd, met name na uitstapjes in de begroeiing of op ruw terrein.

Zijn voeding moet voldoen aan de behoeften van een zeer actieve lopende hond zonder een calorie-overschot te veroorzaken tijdens rustperiodes. Het rantsoen varieert sterk naargelang de leeftijd, het gewicht, het seizoen, de intensiteit van het werk en de lichaamsconditie.

Zijn kwalificatie van Petite Vènerie beschrijft niet zijn formaat, dat middelgroot blijft, maar het type wild dat traditioneel in petite vènerie wordt bejaagd, voornamelijk de haas. Het ras droeg de naam Petit Anglo-Français vóór de aanneming van zijn huidige benaming in 1978. Zijn snelheid, zijn uithoudingsvermogen en zijn geschiktheid voor collectief werk verklaren zijn reputatie bij de jachtmeutes.